100 lat na dworze królowej godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Przez ostatnie stulecie, niezależnie od rosnącej popularności futbolu, królową sportu pozostawała lekkoatletyka. Ze względu na swoją prostotę (najszybciej przebiec, najdalej/najwyżej skoczyć, najdalej rzucić) była sportem najbardziej dostępnym i najpopularniejszym. Wciąż jest sportem najuczciwszym. O zwycięstwie decydują obiektywne kryteria (czas, odległość, wysokość), niezależne od subiektywnych wrażeń/ocen ludzkich. Lekkoatletyka ma też dodatkową wartość, która sprawia, że wciąż pozostaje królową sportu: jest aktywnością fizyczną, która w najbardziej harmonijny sposób rozwija wszystkie cechy motoryczne ludzkiego ciała. W świecie, którego główną cechą jest zmienność reguł i zasad, w sporcie także, lekkoatletyka pozostaje ostoją reguł i zasad obiektywnych, bezwzględnych i trwałych, odpornych na szaleństwa zmieniającego się świata. Taka właśnie powinna być instytucja królowej i tak powinno wyglądać życie na jej dworze. Film opisujący stuletnią historię polskiej lekkiej atletyki powinien łączyć dwa trudne do pogodzenia składniki: chronologiczny opis faktów i emocje towarzyszące sukcesom zawodników. Odpowiedź na pytanie, dlaczego takie połączenie jest trudne, jest oczywista i nie wymaga wyjaśnień. Opisywanie (i pokazywanie) faktów jest emocjonalnie neutralne, dlatego emocje trzeba dobudować komentarzem, uchwyceniem kluczowej chwili, znalezieniem tego, jednego momentu, który jest czytelny dla wszystkich Polaków, nie tylko kibiców sportowych. Kluczem do sukcesu przy produkcji filmu opartego na archiwaliach jest wydobycie i wybranie tych momentów, które utrwaliły się w zbiorowej pamięci kolejnych pokoleń Polaków i przywołują nie tylko fakty, ale również emocje, które towarzyszyły sukcesom sportowym w momencie ich osiągania i utrwaliły się jako symbole. Najtrudniejsze w tym przypadku będzie wyselekcjonowanie wydarzeń sportowych, o których opowiemy w filmie. Wybór zależy od wagi wydarzenia to oczywiste ale też od zawartości naszych archiwów i dostępności materiałów ze źródeł zewnętrznych. Starannie wybrane wydarzenia opowiedziane w sposób chronologiczny osadzone powinny być w dziejach Polski. To oznacza, że konstrukcja filmu ma przypominać paciorki różańca: po wielu wydarzeniach czysto sportowych pojawia się paciorek odrębny, inny w kolorze, który niczym kamień milowy osadza całość narracji we właściwym momencie historycznym i buduje szerszy kontekst kulturowy. Zabieg wykorzystany w moich poprzednich filmach historycznych, jeśli stosowany z umiarem, uzupełnia opowieść sportową o dodatkowe znaczenia i, co ważniejsze, o dodatkową warstwę emocjonalną. Od strony formalnej film będzie miał kształt klasycznego dokumentu opartego na archiwaliach, uzupełnionych o wypowiedzi uczestników, świadków, teoretyków. Punktem wyjścia jest przewodnik/narrator konkretna osoba, znana i kojarzona z lekką atletyką, która pojawia się w obrazie i rozpoczyna opowieść o dziejach tej dyscypliny sportu w Polsce. W warstwie narracji ma to być opowieść snuta niczym baśń o odległych czasach, minionych bitwach i odnoszonych zwycięstwach. Ma to być opowiadanie (do pewnego stopnia) snute w sposób przypominający bajkę, jaką opowiada się dzieciom na dobranoc.

Opis (streszczenie): Film o stuletniej historii polskiej lekkoatletyki ma łączyć dwa trudne do pogodzenia składniki: chronologiczny opis faktów i emocje towarzyszące sukcesom zawodników. Punktem wyjścia jest konkretna osoba, znana i kojarzona z lekkoatletyką.

Opis (streszczenie): (N) Film o stuletniej historii polskiej lekkoatletyki ma łączyć dwa trudne do pogodzenia składniki: chronologiczny opis faktów i emocje towarzyszące sukcesom zawodników. Punktem wyjścia jest konkretna osoba, znana i kojarzona z lekkoatletyką.