Kanadyjskie Parki Narodowe godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Cykl filmów dokumentalnych (5 części) o parkach narodowych Kanady, która jest drugim co do wielkości krajem na świecie i historycznie pierwszym, który uznał potrzebę ochrony różnorodności swoich krajobrazów i zachowania ich dla przyszłych pokoleń. Ponad 100 - letnia koncepcja kanadyjskich parków narodowych odgrywa kluczową rolę w ochronie unikalnego środowiska naturalnego i siedlisk rodzimej flory i fauny przed wpływem człowieka. Dla pracowników Parks Canada jest to nie lada wyzwanie, gdyż muszą pogodzić interesy turystyczne i gospodarcze z naturą. Do tego dochodzi zmiana klimatu. To, czy i w jaki sposób obciążają one wrażliwe ekosystemyjest głównym tematem serii, która ożywia unikalny krajobraz i kulturę Kanady. Doświadczeni i charyzmatyczni bohaterowie, w tym naukowcy, mieszkańcy Pierwszych Narodów, działacze na rzecz ochrony środowiska, artyści i gawędziarze, którzy mają szczególną więź z krajobrazem, prowadzą widza przez tę podróż. Część 3 - "Ivvavik". Za kołem podbiegunowym na północnym zachodzie Jukonu i daleko od współczesnej cywilizacji leży Park Narodowy Ivvavik. Ma 9 750 km2 i jest klejnotem w koronie kanadyjskich parków narodowych. Utworzenie go było częścią Ostatecznego Porozumienia z 1984 roku rdzennej ludności Inuvialuitów z rządem kanadyjskim w sprawie roszczeń do ziemi. Śnieg i lód pokrywa ląd Ivvaviku przez ponad pół roku, a temperatura sięga minus 40 stopni... Do Parku można dotrzeć w czasie krótkiego lata i oglądać jego surowe krajobrazy. Ivvavik został Parkiem Narodowym, bo jest to siedlisko największego stada karibu w Ameryce. Zwierzęta mają tu swoje tereny od tysięcy lat. To także kulturowe miejsce rdzennej ludności arktycznej, która żyje tu jako społeczność zbieracko - łowiecka od ponad 10 tysięcy lat. Stąd Ivvavik jest jednym z niewielu parków narodowych, w których ochronę przyrody i rdzenną spuściznę kulturową uważa się za równie ważną. W Ivvavik nie ma dróg czy domów. Jedyna osada w Parku to Sheep Creek Base Camp. Można do niej dotrzeć małym samolotem z miasteczka Inuvik. Rocznie odwiedza Park zaledwie 100 osób.