Boża podszewka II godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Dalsze losy bohaterów powieści Teresy Lubkiewicz - Urbanowicz "Boża podszewka" oraz nakręconego na tej podstawie serialu. W swojej debiutanckiej powieści autorka odmalowała zapamiętane z dzieciństwa obrazy Wileńszczyzny z początków wieku, magiczno - mistycznej krainy podupadłych dworków, zubożałych, schłopiałych szlachciców i ich mieszczańskich krewnych, wiejskich parobków i folwarcznych dziewek, a także wszelkiej maści odmieńców oraz tych z pozoru normalnych, lecz "inaczej urodzonych", tak jak główna bohaterka, a przez to odrzucanych, ośmieszanych, niekochanych. Akcja pierwszej części serialu obejmowała lata 1900 - 1944: od narodzin Marysi - najmłodszego dziecka Marii i Andrzeja Jurewiczów, do czasów, kiedy to z Wileńszczyzny wysiedlano ostatnich Polaków. Drugą część otwiera scena odjazdu pociągu z repatriantami, zmierzającego do Polski. Marysia nie zdąża zdobyć na czas potrzebnego zezwolenia. W podróż do Polski wyruszają więc na razie jej siostra Józia oraz ukochana córka Gienia, zabierając ze sobą trochę dobytku i krowę. Zrozpaczona Maryśka zostaje sama na torach. Gienia przez cały czas tęskni za matką, ciotka zapewnia ją jednak, że matka dojedzie następnym transportem. Maryśka rzeczywiście usiłuje jak najprędzej zdobyć potrzebne papiery, ale nie jest w stanie przebić się przez kłębiący się tłum chętnych do wyjazdu. Nieudolne próby ominięcia kolejki kończą się klęską. Zostaje przepędzona z urzędu. Błąka się po juryskich bezdrożach, jest przypadkowym świadkiem egzekucji przeprowadzonej w lesie przez partyzantów. Tymczasem Gienia i Józia powoli zbliżają się ku polskiej granicy.

Opis (streszczenie): Podróż repatriantów na ziemie odzyskane wydaje się nie mieć końca. Na jednym z postojów kobiety umilają sobie czas śpiewaniem kościelnych pieśni, mężczyźni próbują paść krowy i kozy na pobliskiej łące. Kiedy pasażerowie pociągu dowiadują się, że są już na ziemiach polskich, ogarnia ich radość. Padają sobie w ramiona, szlochają, intonują pieśń "Boże, coś Polskę". Podniosły nastrój burzy nagle grupa polskich wieśniaków, którzy rzucają się z kijami na nich i pasące się bydło. Tymczasem samotna Maryśka wędruje pustymi drogami Litwy, poszukując śladów dawnego życia i ludzi, którzy dawno odeszli. Spotkanie ze Stasią przypomina jej ukochaną Walunię i szczęśliwe juryskie czasy. Napotkany dalej Łazurko, niegdyś żebrak, a teraz przedstawiciel sowieckiej władzy, odziany w oficerki, czapkę i z dumą prezentujący nowe, srebrne zęby, tylko na moment zachwieją jej niewzruszoną wiarą, że przecież "wszystko jest tak, jak było", trzeba tylko wrócić do domu, odnaleźć krewnych. Ona boleje nad jego upadkiem moralnym, on jest zaskoczony jej degradacją społeczną. Repatrianci przybywają wreszcie na ziemie odzyskane. Janeczka i Roman wychodzą na dworzec po krewnych. Oboje mieszkają w eleganckiej, poniemieckiej willi, do której teraz zabierają Józię i zbuntowaną Gienię, która marzy o powrocie na Litwę. W willi mieszka też nadal młoda Niemka, zajmująca piętro budynku, który należał do jej bliskich. Roman jest wyraźnie pod jej urokiem. Maryśka dociera wreszcie do na pół zrujnowanego juryskiego dworku, gdzie panią na włościach jest teraz jej szwagierka Wandzia, żona Bronisia.

Opis (streszczenie): Marysia, której nie udało się zdobyć papierów repatriacyjnych, po wielu dniach samotnej wędrówki dociera wreszcie do na pół zrujnowanego domu w Juryszkach. W rodzinnym dworku mieszkają teraz Broniś z Wandą oraz jego brat Kostek. Marysia cały czas tęskni za Gienią, wyobrażając sobie, że dziewczyna lada chwila stanie w drzwiach. Gienia faktycznie źle się czuje w nowym domu, choć poniemiecka willa jest obszerna i wygodna. Marzy o powrocie do Juryszek, do mamy. Za Wileńszczyzną tęskni również Józia, nie pozwalając wyrzucić niczego z przywiezionych stamtąd pamiątek, ale praktyczna kobieta szybko zaczyna dostrzegać też dobre strony nowej sytuacji. Tymczasem w Juryszkach Broniś próbuje jakoś ułożyć sobie stosunki z radziecką władzą, wierząc, że za drobne przysługi uniknie rozparcelowania majątku. Znacznie twardszą postawę prezentuje jego brat, który trzyma z litewskimi partyzantami. Nadzieje Bronka szybko okazują się płonne: w obejściu niebawem zjawiają się czterej "inspektorzy", którzy rekwirują bydło, świnie, kury. Chcąc ich powstrzymać i udobruchać, Broniś częstuje ich samogonem. Zgadza się też zawieźć ich furmanką do sąsiedniej wioski. W drodze dochodzi do tragedii: partyzanci zabijają inspektorów. Broniś ucieka. Koń sam wraca do domu, ciągnąc wóz z czterema trupami. Niebawem wraca też Broniś, wyjaśnia przerażonym kobietom, co się stało. Wszyscy wiedzą, że nie ujdzie im to na sucho.