Notacje godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Polski naukowiec pracujący w Singapurze i USA. Jest autorem komputerowej mapy mózgu. Laureat wielu prestiżowych światowych nagród w tym III edycji konkursu Wybitny Polak oraz Magma cum Laude uznawanej za radiologicznego Oskara. W odcinku opowiada o zastosowaniu klinicznym cyfrowych atlasów mózgu, które zrewolucjonizowały neurochirurgie. Obecnie cyfrowe atlasy mózgu stosowane są w 100 krajach na świecie. Prof. Lucjan Nowiński wspomina swój wyjazd do Singapuru a także prace nad pierwszym atlasem mózgu, która trwały 4 lata.

Opis (streszczenie): Wspomnienia Stanisława Likiernika - ur. w 1923 r. oficera Wojska Polskiego, uczestnika powstania warszawskiego, żołnierza AK.

Opis (streszczenie): Rodowity sopocianin, animator kultury, menager artystów. Współpracował z wieloma gwiazdami estrady m.in. z Markiem Grechutą, Ewą Demarczyk i Ireną Jarocką, Jest impresariem kultowego zespołu KOMBI Sławomira Łosowskiego. Zanim jego życie zaczęło kręcić się wokół muzyki, zajmował się promocją sportu. W odcinku opowie o pracy menagera, o trasach koncertowych zespołu "Kombi" oraz o przyjaźni ze Sławomirem Łosowskim.

Opis (streszczenie): Edmund Baranowski ps. "Jur", ur. 22 września 1925 w Warszawie - podpułkownik, uczestnik Powstania Warszawskiego, wiceprezes Związku Powstańców Warszawskich, sekretarz generalny Rady Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie, członek Rady Powierniczej Muzeum Powstania Warszawskiego, autor i recenzent wielu publikacji o tematyce powstańczej. Urodził się i mieszkał przy ulicy Krochmalnej na warszawskiej Woli. Uczył się w Gimnazjum Sowińskiego przy ul. Młynarskiej. W czasie okupacji niemieckiej od roku 1941 działał w konspiracji (w Związku Walki Zbrojnej, później przekształconym w Armię Krajową). Podczas powstania w 1944 roku walczył w batalionie "Miotła" zgrupowania "Radosław" (w stopniu plutonowego podchorążego). 2 września 2009 r. został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. W 2009 r. w uznaniu zasług dla Stolicy Rzeczypospolitej Polskiej uhonorowany został Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy.

Opis (streszczenie): Malarka. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Od 1955r. członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stworzyła swój własny styl. Poetyckość, dekoracyjność miesza się z baśniowością i groteską. Jej malarstwo choć przepełnione jest źródłowością zawiera elementy osobistej nostalgii i refleksji. W latach 1977 - 1979 członek Rady Artystycznej Sekcji Malarstwa, od 1980 do 1983 przewodnicząca Rady Artystycznej Sekcji Malarstwa, od 1989 do 1992 członek Prezydium Zarządu Warszawskiego ZPAP, od 1993 do 1996 członek Komisji Rewizyjnej Okręgu Warszawskiego ZPAP. W roku 1970 otrzymała nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki. W 1980 r. odznaczona Złotą Odznaką Związku Polskich Artystów Plastyków. Jej prace są w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Kielcach i Radomiu. Muzeum Kopernika w Toruniu, Muzeum w Gorzowie Wielkopolskim, w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie, Ministerstwa Kultury i Sztuki, Columbia University w Nowym Jorku, Clark University of Worcester, Massachusetts, w Holandii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Austrii, USA, Danii, Izraelu, Szwecji, Kanadzie i Francji.

Opis (streszczenie): Wspomnienia Alicji Klimaszewskiej, prezesa Społecznego Komitetu Ochrony nad Starą Rossą, dotyczące dzieciństwa w Wilnie w czasie II wojny światowej i w pierwszych latach po jej zakończeniu. Alicja Klimaszewska urodziła się w 1936 r. w Wilnie. Nauczycielka, pedagog, była działaczką Związku Polaków na Litwie. Po zakończeniu II wojny światowej ukończyła Instytut Nauczycielski i Instytut Pedagogiczny. Była nauczycielką w Technikum Rolniczym i uczyła języka polskiego w polskiej szkole podstawowej w Wilnie. Z powodu nasilonej propagandy sowieckiej w szkole zrezygnowała z pracy. Po zaprzestaniu nauczania w szkole rozpoczęła pracę w księgarni Przyjaźń w Wilnie, gdzie znajdował się największy na Wileńszczyźnie dział z polskimi książkami. Zawsze dbała i dba nadal o zachowanie polskości na Wileńszczyźnie. Od ponad 20 lat działa w Społecznym Komitecie Opieki nad Starą Rossą. Dzięki tej działalności uratowano przed zniszczeniem wiele nagrobków znanych ludzi Wileńszczyzny (odnowiono ponad 50 zabytkowych nagrobków). Co roku uczestniczy wraz z członkami stowarzyszenia w kweście na warszawskich Powązkach, której celem jest ratowanie polskich grobów na wileńskiej Rossie.

Opis (streszczenie): Gerard Józef Cieślik, pseudonim Gienek (ur. 29 kwietnia 1927 w Hajdukach Wielkich, obecnie dzielnica Chorzowa), piłkarz, napastnik, zawodnik Ruchu Chorzów. Do historii przeszły zwłaszcza jego dwie bramki: w meczu z drużyną Związku Radzieckiego, 20 października 1957 r. na Stadionie Śląskim w Chorzowie. W 1999 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Opis (streszczenie): Wspomnienia podróżniczki i współautorki słynnego cyklu telewizyjnego "Pieprz i wanilia". Elżbieta Dzikowska opowiada o kulisach powstawania programu i przygodach przy jego realizacji. Elżbieta Dzikowska ur. w 1937 r. w Międzyrzecu Podlaskim. Podróżniczka, reżyser wielu filmów dokumentalnych, sinolog, historyk sztuki. Razem z mężem, Tonym Halikiem, zrealizowała ponad 300 filmów dokumentalnych o różnych krajach świata oraz prowadziła najpopularniejszy podróżniczy program telewizyjny "Pieprz i wanilia". Obecnie zajmuje się fotografią artystyczną.

Opis (streszczenie): Dr Maria Malina Wiśniewska jest dziennikarką i historykiem powstania warszawskiego, dawną łączniczką harcerską batalionu "Parasol". Była dziennikarka Polskiego Radia i Telewizji Polskiej jest dzisiaj działaczką Towarzystwa Miłośników Historii, koordynatorem i redaktorem "Wielkiej ilustrowanej historii powstania warszawskiego". Autorka szeregu książek, między innymi "Szpitale powstańczej Warszawy". Tematem jej pracy doktorskiej były Szare Szeregi.

Opis (streszczenie): Andrzej Żupański urodzony w Gdyni w 1921 r. Przez wiele lat walczył o upamiętnienie ofiar zbrodni na Wołyniu w czasie II wojny światowej. Autor wielu książek i publikacji o zbrodni wołyńskiej, m. in. książki "Droga do prawdy o wydarzeniach na Wołyniu".

Opis (streszczenie): Janusz "Kuba" Morgenstern (1922 - 2011), polski reżyser, producent filmowy pochodzenia żydowskiego. Młodość spędził na Podolu. Po wojnie podjął studia na Wydziale Reżyserii PWSTTviF w Łodzi, które ukończył w 1954 r. Jako reżyser zadebiutował w 1960 r. filmem "Do widzenia, do jutra"o miłości studenta Jacka do Margueritte, przypadkowo poznanej córki francuskiego konsula w Gdańsku. Rozgłos przyniosły mu także inne współczesne dramaty poruszające problemy młodych ludzi: "Jowita", "Trzeba zabić tę miłość". Wielką popularnością cieszyły się również zrealizowane pod koniec lat 60. XX wieku seriale telewizyjne: "Stawka większa niż życie", "Kolumbowie" oraz późniejsze "Polskie drogi". Z powodzeniem reżyserował spektakle teatralne dla telewizji (m. in. "Arszenik i stare koronki" na podstawie książki Agaty Christie). Od 1990 roku pracował jako producent filmów. W roku 2008 otrzymał Orła 2008 w kategorii Osiągnięcia Życia.

Opis (streszczenie): Marek Mokrowiecki urodził się 12.09.1939 r. w Siedliszczach. Aktor i reżyser teatralny. Absolwent wydziału aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie i wydziału reżyserii Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze. Był aktorem Wrocławskiego Teatru Pantomimy (1965 r.) oraz Sceny Polskiej Teatru Cieszyńskiego (1965 - 1973). Pracował jako reżyser w Teatrze Polskim w Bielsku - Białej, Teatrze Polskim w Bydgoszczy oraz Teatrze Studyjnym '83 im. Juliana Tuwima w Łodzi. Od 1990 r. dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku.

Opis (streszczenie): Fascynująca opowieść jednego z najbardziej znanych polskich misjonarzy. Ks. Marceli Prawica przez ponad 45 lat był misjonarzem w Zambii. Opowiada o specyfice swojej pracy, najtrudniejszych i najwspanialszych sytuacjach, a także o tym, jakim należy być kapłanem. Ks. Marceli Prawica święcenia kapłańskie przyjął w 1963 r. Pracował w parafiach w Szewnej, Końskich i Skarżysku Kamiennej. W 1971 r. wyjechał do Zambii. Przez ponad 45 lat był misjonarzem w buszu, przede wszystkim w misji w Chingombe. Tu pracował 13 lat razem z kard. Adamem Kozłowieckim.

Opis (streszczenie): Wspomnienia o najważniejszych momentach w życiu słynnego aktora Romana Kłosowskiego, znanego m. in. z roli Maliniaka w serialu "Czterdziestolatek". Roman Kłosowski urodził się w 1929 r. w Białej Podlaskiej. Aktor teatralny i filmowy. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Grał w warszawskich teatrach: Dramatycznym, Ludowym, Nowym i w Syrenie. Od 1953 roku występował w filmach (m. in. "Eroica", "Giuseppe w Warszawie", "Rzeczpospolita babska"). W latach 1975 - 1981 kierował Teatrem Powszechnym w Łodzi.

Opis (streszczenie): Żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych, uczestnik walk partyzanckich w Rzeczypospolitej Chojnowskiej, więzień obozu NKWD w Rembertowie.

Opis (streszczenie): Wspomnienia słynnego trenera reprezentacji narodowej w piłce nożnej, Antoniego Piechniczka (ur. w 1942 r.). Opowiada o karierze piłkarskiej i trenerskiej, o sukcesach, trenowaniu klubów piłkarskich i reprezentacji, o filozofii życiowej i najważniejszych piłkarzach, których trenował w swoim życiu.

Opis (streszczenie): Daniel Passent, ur. w 1938 r. w Stanisławowie, dziennikarz, felietonista, dyplomata, satyryk. Urodził się w rodzinie polskich Żydów, był ukrywany podczas wojny przez wiele osób, najdłużej na warszawskiej Pradze. Rodzice zginęli w 1944 r., ktoś ich wydał Niemcom. Po wojnie wychowywał go wuj, gen. Jakub Prawin, pełniący rolę szefa Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie. Studiował ekonomię w Leningradzie i na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1959 r. dziennikarz tygodnika "Polityka". Związany ze środowiskiem teatru "STS", dla którego pisał teksty; wieloletni partner życiowy Agnieszki Osieckiej. Autor cenionych felietonów podpisywanych pseudonimem "Bywalec" (ukazały się też w wydaniu książkowym). W latach 1996 - 2001 ambasador Polski w Chile.

Opis (streszczenie): Kazimierz Julian Kutz (ur. 16 lutego 1929 w Szopienicach, zm. 18 grudnia 2018 w Warszawie), polski reżyser filmowy, teatralny i telewizyjny, scenarzysta filmowy, członek założyciel Stowarzyszenia Filmowców Polskich (1966), senator IV, V, VI i VIII kadencji, poseł na Sejm VI kadencji. Wyreżyserował ponad dwadzieścia filmów fabularnych, z czego sześć o Górnym Śląsku. Zrealizował m.in. filmową trylogię śląską "Sól ziemi czarnej" (1970), "Perła w koronie" (1972), "Paciorki jednego różańca" (1979), za który otrzymał Grand Prix Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w 1980 na 7. FPFF. Drugi raz Grand Prix dostał w 1994 na 19. FPFF za film "Zawrócony". Kazimierz Kutz zrealizował także wiele przedstawień dla Teatru Telewizji.

Opis (streszczenie): Urodzony w 1955 r. w Łodzi. Scenarzysta, pisarz, dramaturg i aktor. Absolwent studium aktorskiego przy Teatrze Polskim we Wrocławiu oraz studium scenariuszowego w PWSFTViT w Łodzi. Napisał wiele scenariuszy do filmów i seriali (m.in.: "Daleko od okna", "Ekstradycja" i "Przeprowadzki"). Za scenariusz do filmu "300 mil do nieba" został uhonorowany Złotymi Lwami w Gdyni oraz Europejską Nagrodą Filmową. Jego scenariusz do filmu "Bandyta" wygrał natomiast konkurs Hartley - Merrill International Screening Award. Wykładowca scenopisarstwa i członek Europejskiej Akademii Filmowej. Pisze sztuki teatralne i powieści, zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Za książkę "Mirabelka" otrzymał nagrodę Literacką Miasta Stołecznego Warszawy.

Opis (streszczenie): Wspomnienia pani Danuty Kobylińskiej - Walas, pierwszej w Polsce kobiety kapitana żeglugi wielkiej. Urodziła się w 1931 roku w Warszawie. Dzieciństwo spędziła w majątku Kozietuły. W latach 1949 - 1951 studiowała w Państwowej Szkole Morskiej w Szczecinie. Została kapitanem w 1962 r. i dowodziła m. in. takimi statkami jak: MS Kopalnia Wujek, Kołobrzeg II, MS Toruń, MS Bieszczady, MS Powstaniec Wielkopolski, MS Budowlany, MS Uniwersytet Toruński, MS Jarosław, MS Malbork. W latach 60. i 70. była jedyna kobietą kapitanem żeglugi wielkiej na świecie. Jej losy zostały opisane w książce "Pierwsza po Bogu".

Opis (streszczenie): Krzysztof Szewczyk - ur. w 1948 r. we Włocławku dziennikarz muzyczny, konferansjer i przedsiębiorca. Razem z Marią Szabłowską prowadził audycje "Studia Rytm". W latach 80. był autorem m.in.: "Przebojów Dwójki", "Wideoteki" czy "Jarmarku". Uchodzi za twórcę polskiego określenia "teledysk" (jako odpowiednika angielskiego "videoclip"). W 2011 roku został odznaczony Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". W 2019 roku Kapituła Polskiego Stowarzyszenia Prezenterów Muzyki (DJ Union) odznaczyła go najwyższym odznaczeniem "Exclusive DJ" - za wkład w popularyzację muzyki w Polsce.

Opis (streszczenie): Ignacy Gogolewski urodził się 17 czerwca 1931 w Ciechanowie. Maturę uzyskał w Otwocku i w 1949 r. rozpoczął studia na wydziale teatralnym Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, gdzie w 1953 r. zdał egzamin dyplomowy. Polski aktor teatralny i filmowy, reżyser, scenarzysta. Prezes ZASP - u w latach 2005 - 2006. Obecnie aktor Teatru Narodowego w Warszawie. Jest laureatem nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza - przyznawanej przez redakcję miesięcznika "Teatr" - za sezon 1999/2000, za rolę hrabiego Szarma w "Operetce" Witolda Gombrowicza w Teatrze Narodowym w Warszawie. Role w serialach: "Stawka większa niż życie", "Hrabina Cosel", "Chłopi", "Na dobre i na złe", reżyser filmów: "Romans Teresy Hennert" (1978, gdzie był również autorem scenariusza), "Dom świętego Kazimierza" (1983).

Opis (streszczenie): Urodziła się w 1927 roku w Warszawie. W czasie wojny działała w konspiracji, była harcerką, roznosiła ostrzeżenia o wyrokach śmierci. Walczyła w powstaniu warszawskim jako łączniczka i strzelec, miała wtedy 17 lat. 23 sierpnia 1944 roku została odznaczona Krzyżem Walecznych. Po kapitulacji była jeńcem czterech obozów. Do Polski wróciła w 1947 roku. Skończyła psychologię na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w Warszawie w szkole specjalnej dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie.

Opis (streszczenie): Przybrana córka Władysława Broniewskiego, córka aktorki i pisarki Marii Zarębińskiej. Władysława Broniewskiego poznała w 1938 roku i dalsze koleje jej życia przez dłuższy okres związane były z życiem i spuścizną poety. Była świadkiem wielu burzliwych i tragicznych wydarzeń czasu II wojny światowej, która przerwała krótkotrwałe, małżeńskie szczęście Broniewskiego i Zarębińskiej. Wraz z matką, w ślad za poetą, który nie zdołał dotrzeć do swego pułku, w listopadzie 1939 roku wyjechała do Lwowa i tam przebywała do momentu uwięzienia Broniewskiego przez NKWD. Następnie wróciła do Warszawy, gdzie jej matka, Maria Zarębińska, brała czynny udział w ruchu oporu (AK), za co została uwięziona i wysłana do Auschwitz. Maria Zarębińska pomagała także ukrywać uciekinierów z getta warszawskiego, a wcześniej przewoziła dokumenty kolegom męża, którzy, po wkroczeniu faszystów niemieckich w 1941 roku do Lwowa musieli opuścić to miasto i ukrywać się w Generalnej Guberni. Maria Broniewska towarzyszyła matce wielokrotnie, narażając swoje życie, potem po jej uwięzieniu, jako kilkunastoletnia dziewczynka podzieliła los wielu mieszkańców Warszawy, którzy zmuszeni byli do opuszczenia miasta. O przeżyciach matki i ojca dowiedziała się dopiero po wyzwoleniu w 1945 roku. W tym czasie oboje powrócili do kraju; Broniewski z Londynu, a Maria z niemieckiego obozu pracy. Maria Zarębińska opisała swoje przeżycia w "Opowiadaniach oświęcimskich", które pozostały niedokończone. W 1947 roku, po ponad rocznej chorobie, pielęgnowana przez córkę, zmarła w sanatorium w Zurychu.

Opis (streszczenie): Iga Cembrzyńska opowiada o swojej filozofii życia, wspomina najważniejsze dotychczasowe sukcesy na scenie teatralnej i role w filmach fabularnych. Iga Cembrzyńska urodziła się w 1939 roku w Radomiu. Aktorka, scenarzystka, piosenkarka i producentka filmowa. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Grała w filmach, m. in. "Wrzeciono czasu", "Mleczna droga", "Bar pod Młynkiem", "Siekierezada", "Hydrozagadka", serialu "Stawka większa niż życie".

Opis (streszczenie): Aktorka Halina Zofia Machulska ur. 2 marca 1929 w Łodzi. Wdowa po aktorze Janie Machulskim i matka reżysera Juliusza Machulskiego. Współzałożycielka Teatru Ochoty w Warszawie (1970). Kawaler Orderu Uśmiechu. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 3 maja 2003 za wybitne zasługi w twórczości teatralnej, za działalność dydaktyczną została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Opis (streszczenie): Marian Kociniak (ur. 11 I 1936 r.), to przede wszystkim aktor teatralny. Ale też ogromną popularność przyniosły mu role ekranowe, jak Franka Dolasa w komedii "Jak rozpętałem drugą wojnę światową" oraz postać pechowego murgrabi z serialu "Janosik" Jerzego Passendorfera. Marian Kociniak zmarł w 2016 r.

Opis (streszczenie): Ppor. Jadwiga Piłsudska-Jaraczewska (1920 - 2014) - córka Józefa Piłsudskiego, pilot, architekt. Młodość spędziła głównie w Warszawie, gdzie mieszkała z rodziną w Belwederze, oraz w Sulejówku w dworku "Milusin" podarowanym Piłsudskiemu przez żołnierzy. W 1937 r. zaczęła latać na szybowcach. Następnie uzyskała licencję pilota, również samolotowego. We wrześniu 1939 r. wraz z matką i starszą siostrą Wandą została ewakuowana specjalnym samolotem przez Szwecję do Anglii. Tam na uniwersytecie Cambridge ukończyła studia na wydziale architektury. Potem studiowała również urbanistykę i psychologię. Wstąpiła do Air Transport Auxiliary, służby pomocniczej RAF- u. Jako ferry-pilot transportowała różne rodzaje samolotów (w tym ciężkie bombowce) z fabryk na lotniska bojowe w całej Wielkiej Brytanii oraz uszkodzone samoloty do remontu. Przeprowadziła w ten sposób, często w bardzo ciężkich warunkach, setki samolotów. Po wojnie przebywała w Anglii na emigracji. Pracowała tam jako architekt, a także prowadziła z mężem firmę. Jesienią 1990 r. powróciła do Polski na stałe. Miała dwoje dzieci, syna Krzysztofa i córkę Joannę. Pod koniec życia wraz z rodziną angażowała się w działalność Towarzystwa Przyjaciół Instytutów Józefa Piłsudskiego i Fundacji Rodziny Piłsudskich.

Opis (streszczenie): Jacek Fedorowicz urodził się 18 lipca 1937 w rodzinie warszawiaków działających w polskiej gospodarce morskiej. Jako siedmioletnie dziecko przeżył powstanie warszawskie. Ukończył studia na Wydziale Malarstwa Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Był jednym z założycieli (m. in. ze Zbigniewem Cybulskim i Bogumiłem Kobielą) gdańskiego, studenckiego teatru Bim - Bom i należał do składu aktorskiego tego teatru. Jeszcze w czasie studiów rozpoczął współpracę z gdańskim radiem jako autor i aktor, zaś jako autor i rysownik - karykaturzysta z prasą w całym kraju (m. in. "Dookoła świata", "Po prostu", "Dziennik Bałtycki", "Szpilki", "itd"). W drugiej połowie lat 60. występował w Telewizji Polskiej, gdzie współtworzył m. in. wraz z Jerzym Gruzą programy rozrywkowe "Poznajmy się", "Małżeństwo doskonałe", "Kariera" i "Runda". W latach 70. był współautorem radiowego (Program III) magazynu satyrycznego "60 minut na godzinę", gdzie występował w kilkunastu rolach, tworząc m. in. postacie Kolegi Kierownikai Kolegi Kuchmistrza. Prowadził też w radiu poranne pogadanki. Wraz z Piotrem Skrzyneckim prowadził pierwszy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 60. i 70. często występował na estradzie. Na początku stanu wojennego zerwał wszelkie kontakty z państwowymi środkami przekazu. Wraz z żoną, Anną, zaangażował się w działalność Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Występował głównie na terenach kościelnych, tam urządzał też wystawy swoich karykatur i prosolidarnościowych rysunków, występował z odczytami w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Wtedy powstały audycje audio i video rozprowadzane na kasetach w tzw. drugim obiegu, emitowało je także Radio Wolna Europa. Jednym z jego pomysłów z tamtych czasów było ośmieszanie reżimowego dziennika telewizyjnego. W 1989 był współautorem audycji przedwyborczych Komitetu Obywatelskiego, w których m. in. omawiał zasady głosowania. W latach 90. zaczął prowadzić w TVP program "Dziennik Telewizyjny", który następnie przeszedł metamorfozę z programu o charakterze politycznym na program rozrywkowy. W 2005 program ten na kilka miesięcy zmienił nazwę na SEJF (Subiektywny Ekspres Jacka Fedorowicza). W 2006 satyryk odszedł z Telewizji Polskiej.

Opis (streszczenie): Wacław Micuta urodził się w 1915 r. w Piotrogrodzie w rodzinie szlachty kresowej. Wraz z rodzicami w 1921 roku przyjechał do Polski i zamieszkał w Poznaniu, gdzie na uniwersytecie ukończył Wydział Ekonomiczny. Jego wielką pasją było harcerstwo. W czasie II wojny światowej był oficerem artylerii konnej, żołnierzem AK, instruktorem Szarych Szeregów. W powstaniu warszawskim był dowódcą Plutonu Pancernego Batalionu Zośka. Brał udział w wyzwoleniu około 400 uwięzionych na Gęsiówce Żydów. Po wojnie pracował w ONZ w Genewie. Stworzył i prowadził Instytut dla Rozwoju Energii Odtwarzalnych. Niemal do końca życia działał społecznie na rzecz krajów Trzeciego Świata. Zmarł w Genewie 21.09.2008 roku.

Opis (streszczenie): Krystyna Sienkiewicz urodziła się 14 lutego 1935 r. w Ostrowi Mazowieckiej. Jej rodzice zostali zamordowani przez Niemców. Po zakończeniu II wojny światowej malutką Krystynę i jej brata Ryszarda odnalazła stryjeczna siostra ich ojca. Ciotka zabrała ją do Szczytna, a jej brat został w łódzkim sierocińcu. Na scenie zadebiutowała przez zbieg okoliczności. Studiując na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, w dniu 1 września 1955 roku zastąpiła chorą koleżankę w Studenckim Teatrze Satyryków (STS). Krzysztof Teodor Toeplitz napisał wtedy o niej: "różowe zjawisko STS - u". W 1957 roku ukończyła studia plastyczne i została zaangażowana jako aktorka do STS - u. Rok później zadebiutowała na dużym ekranie w dramacie Wojciecha Jerzego Hasa "Pożegnania" (1958) u boku Tadeusza Janczara. W komedii sensacyjnej Jana Batorego "Lekarstwo na miłość" (1965) zagrała Jankę, przyjaciółkę Joanny (Kalina Jędrusik), w komedii wojennej "Rzeczpospolita babska" (1969) wystąpiła w roli szeregowego Anieli. W serialu "Rodzina Leśniewskich" (1978) wcieliła się w rolę matki, Jadwigi Leśniewskiej. W serialu "Rozalka Olaboga" pojawiła się jako nauczycielka Bożkowa, mama tytułowej bohaterki. Występowała w teatrach warszawskich: Ateneum im. Stefana Jaracza (1964 - 70), Rozmaitości (1973), Syrena (1975 - 84, 2000, 2004), Komedia (1988, 1994), Scena Prezentacje (1994 - 95), Na Woli (1995), Rampa na Targówku (2006 - 2008) oraz w Teatrze Polskim w Poznaniu (1985). W latach 1958 - 66 pojawiała się w programie "Kabaret Starszych Panów". W 1971 roku otrzymała Nagrodę Specjalną Jury na IX Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 70. przez pewien czas towarzyszyła Andrzejowi Zaorskiemu w prowadzeniu programu Studio Gama. Była jedną z gwiazd programów kabaretowych Olgi Lipińskiej, począwszy od cyklu Gallux Show (m. in. w duecie z Barbarą Wrzesińską jako Siostry Sisters) poprzez kolejne edycje programów "Właśnie leci kabarecik" i "Kurtyna w górę". W roku 1996 odebrała Nagrodę Artystyczną Polskiej Estrady Prometeusz. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 7 października 2003 za wybitne zasługi w działalności na rzecz rozwoju studenckiego ruchu kulturalnego została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2007 z rąk ministra Kazimierza Ujazdowskiego odebrała Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Mimo że utraciła 85% wzroku, nie przerwała swojej pracy zawodowej.

Opis (streszczenie): Roman Opałka (ur. 27 sierpnia 1931 w Abbeville - Saint - Lucien), polski malarz, grafik. Urodził się we Francji, repatriowany do Polski w 1946, powrócił do Francji w 1977. Często przyjeżdżał do Polski. Tworzył w nurcie konceptualizmu. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1965 r. rozpoczął swoje wielkie dzieło "Opisywanie świata", którego kolejne obrazy - detale zaplanował jako pracę na całe życie. Zapisywał następujące po sobie liczby naturalne początkowo białą farbą na czarnym tle. W 1972 r. zaczął, stopniowo w każdym detalu, rozjaśniać tło, dodając biel w przekonaniu, że praca zakończy się, gdy biel pisma zleje się z blaknącym tłem. Opałka do każdego obrazu dodawał fotografię swojej twarzy (z upływem czasu coraz starszej), nagranie głosu mówiącego kolejne malowane liczby. Opałka poszukiwał możliwości wizualnego ukazania czasu, przepływu i trwania. Na jego dzieło składają się zarówno idea dzieła, proces i czas jego powstawania, jak i sam obraz oraz wszystko to, co jest w nim niemożliwe do ujawnienia ani określenia. W Polsce Roman Opałka miał kilka wystaw indywidualnych, uczestniczył w wystawach zbiorowych. W 1995 r. reprezentował Polskę na Biennale w Wenecji. Dzieła Opałki trafiły do najbardziej znaczących muzeów świata. Znajdują się w kolekcjach m. in. Museum of Modern Art i Guggenheim Museum w Nowym Jorku, Centre Georges'a Pompidou w Paryżu oraz Muzeum Sztuki w Łodzi. W 1991 r. Roman Opałka otrzymał Nagrodę Ministra Kultury Francji dla najlepszego francuskiego malarza. Zmarł 6 sierpnia 2011 r. we Włoszech.

Opis (streszczenie): Absolwentka IX LO im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie. W 1935 r. ukończyła studia na Wydziale Aktorskim Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej. Zadebiutowała w teatrze Cyrulik Warszawski. Do wybuchu wojny grała w teatrach: Powszechnym w Warszawie, Nowym w Poznaniu i Polskim w Katowicach. Podczas okupacji niemieckiej była żołnierzem AK, uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie występowała w krakowskim kabarecie Siedem Kotów (wiersze, piosenki oraz skecze dla niej pisał Konstanty Ildefons Gałczyński). Od 1948 r. związana ze scenami warszawskimi. Zagrała ponad sto ról teatralnych, 20 filmowych i telewizyjnych (m. in. jako matka Pawła w "Wojnie domowej", kobieta pracująca w "Czterdziestolatku"). Występowała w Kabarecie Dudek oraz Kabarecie Starszych Panów. Nagrała także wiele audycji radiowych, zwłaszcza dla dzieci. Jej mężem był lektor i spiker Polskiego Radia Bolesław Kielski.

Opis (streszczenie): Bronisław Chromy (ur. 1925 r. w Leńczach koło Lanckorony). rzeźbiarz, malarz, poeta. Profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, członek Polskiej Akademii Umiejętności, uczeń Xawerego Dunikowskiego.

Opis (streszczenie): Artur Barciś urodził się w 1956 r. w Kokawie. Aktor filmowy, teatralny, telewizyjny i dubbingowy. Reżyser i scenarzysta. Absolwent PWSFTViT w Łodzi. Był aktorem stołecznych teatrów: "Na Targówku", "Narodowego" i "Ateneum". W kinie grał m.in. u Jerzego Hoffmana, Andrzeja Wajdy, Kazimierza Kutza czy Krzysztofa Kieślowskiego. Największą popularność przyniosły mu role w serialach telewizyjnych "Miodowe lata" i "Ranczo". Jest mężem Beaty Barciś, cenionej montażystki telewizyjnej i filmowej.

Opis (streszczenie): Aktor i reżyser teatralny Krzysztof Kolberger (ur. się 13 sierpnia 1950 r. w Gdańsku, zmarł 7 stycznia 2011 r. W 1972 r. ukończył warszawską PWST, debiutował na deskach Teatru Śląskiego. Po okresie górnośląskim zaangażował się w Teatrze Narodowym w Warszawie, gdzie grał m. in. w "Dziadach", "Wacława dziejach" i "Weselu". Jako reżyser wystawił "Krakowiaków i górali", "Nędzę uszczęśliwioną", "Żołnierza królowej Madagaskaru" oraz "Królewnę Śnieżkę i siedmiu krasnoludków". W jego ocenie jednym z najważniejszych zadań aktorskich w jego karierze było powierzenie mu przez Telewizję TVN przeczytania testamentu papieża Jana Pawła II w czasie żałoby po jego śmierci, w kwietniu 2005 r. Krzysztof Kolberger wiele lat zmagał się z chorobą nowotworową. Był dwukrotnie operowany, co jak sam twierdził, w istotny sposób zmieniło jego podejście do życia i do wykonywanego zawodu.

Opis (streszczenie): Jerzy Antczak (ur. 1929), reżyser filmowy i teatralny. W latach 1963 - 1975, naczelny reżyser Teatru Telewizji. W 1976 r. jego film "Noce i dnie" był nominowany do Oscara /w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny/. Mieszka w USA, gdzie jest wykładowcą na Wydziale Filmu i Telewizji Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Na początku lat 90. przebywał w Polsce, realizując filmy: "Dama Kameliowa" i "Chopin. Pragnienie miłości" oraz dwa przedstawienia teatru TV: "Cezar i Pompejusz" oraz "Ścieżki chwały". 29 października 2008 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".

Opis (streszczenie): Lidia Markiewicz Ziental, ps. Lidka, miała 14 lat, kiedy przeszła bojowy szlak powstańczy batalionu "Zośka": Wola, Stare Miasto, Czerniaków. Była sanitariuszką. Przeżyła wiele dramatycznych sytuacji, m. in. wycofywania się ze Starego Miasta do Śródmieścia kanałami z rannymi powstańcami.

Opis (streszczenie): Maria Rydlowa (ur. 1924), historyk literatury, edytor. Wieloletnia redaktorka krakowskiego Wydawnictwa Literackiego. Autorka wielotomowego opracowania Listów Stanisława Wyspiańskiego (Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1979 - 1998), redaktorka licznych publikacji (m. in. Dzienników 1955 - 1981 Mieczysława Jastruna, Nowel zebranych Władysława Orkana). Opiekunka Rydlówki - Muzeum Młodej Polski w Krakowie. Żona Jacka Rydla, wnuka poety Lucjana Rydla.