Strefa otwarta godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Sen - jest to naturalny i odwracalny stan zmniejszonej wrażliwości na bodźce zewnętrzne, a także względnej bezczynności, połączony z utratą przytomności, występujący w regularnych odstępach czasu. Jego zakłócenia lub brak mogą się przyczyniać do rozwoju poważnych zaburzeń emocjonalnych i poznawczych. Sen jest jednym z najważniejszych procesów fizjologicznych, niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Wyróżniamy następujące fazy snu: Faza NREM - Dzielimy ją na cztery etapy. Stadium pierwsze i drugie to stan, w którym zasypiamy i jest to sen lekki. Objawia się obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, obniżeniem ciepłoty ciała i zwężeniem źrenic. Ostatnie dwie fazy snu to stadia głębokiego snu, w którym ciało przechodzi pełną regenerację. Po upłynięciu ok. 85 - 100 minut od zaśnięcia faza NREM zamienia się w fazę REM; faza REM - to faza snu, która charakteryzuje się wzmożoną aktywnością mózgu. W fazie tej pojawić się mogą marzenia senne. Ciało w fazie rem jest w stanie tymczasowego paraliżu mięśniowego, co zapobiega fizycznym reakcjom na sny. Gdzie jesteśmy, kiedy śnimy?

Opis (streszczenie): Kobieta po nowotworze to kobieta często pozbawiona atrybutów kobiecości - włosów, piersi, zdolności rodzenia. Mężczyzna bez włosów nikogo nie dziwi. Czy może być ojcem - o to nikt nie pyta. Osłabiona kobieta w chustce, z ziemistą cerą, wzbudza współczucie. W naszej świadomości zwłaszcza rak piersi pozbawia kobiety atrakcyjności i seksualności. Jeśli kobieta ma 60 lat to zakładamy, że piersi nie są dla niej ważnym atrybutem. Taylor Brown postanowiła walczyć ze stereotypami. Podzcas swojej praktyki lekarskiej leczyła ok. 300 kobiet z rakiem piersi. Okazało się, że w trakcie terapii pary, małżonkowie zbliżali się do siebie, a kobiety uczyły się swojego nowego ja postrzeganego w lustrze. Mężczyźni nie martwili się o to, czy kobieta nie zostanie pozbawiona atrybutu kobiecości, ale czy będzie żyła, czy będzie zdrowa. Jak patrzy na siebie sama kobieta? Ale problem może się rozpocząć już znacznie wcześniej, w wieku kilku albo kilkunastu lat, kiedy dziewczynka zaczyna chorować na nowotwór - do końca życia na jej ciele zostaną ślady bólu i cierpienia. Najprawdopodobniej nie będzie też mogła cieszyć się macierzyństwem, bo chemia i naświetlania niszczą komórki jajowe. Jak kobieta może zaakceptować siebie z deficytami po ciężkiej chorobie? Jakie możliwości daje medycyna, psychologia, siła kobiecej woli, psychika, wsparcie rodziny i otoczenia?

Opis (streszczenie): Magazyn publicystyczny

Opis (streszczenie): Jak ze spokojem przyjmować niespodziewane ciosy od losu i nie załamywać się w trudnych momentach? Jak czerpać radość i satysfakcję z życia, nawet gdy nie jest ono idealne? Wystarczy przyswoić siedem reguł stoicyzmu i stosować je w praktyce. Udowodniono, że ludzie, którzy żyją według wskazówek stoików, są odporniejsi psychicznie, spokojniejsi i szczęśliwsi niż inni. Stoicyzm to nurt filozoficzny, który narodził się w IV wieku przed naszą erą. Już wtedy ludzie borykali się z takimi samymi problemami jak my współcześnie. Łatwo załamywali się pod wpływem niepowodzeń i porażek, dawali się zwieść ułudzie bogactwa i zaszczytów oraz zamartwiali tym, na co nie mieli wpływu. Stoicy znaleźli sposób na te bolączki. Przekonywali, że każdy z nas może nauczyć się sposobu myślenia, który uodparnia nas na kryzysy psychiczne, daje poczucie kontroli i wewnętrznego spokoju.

Opis (streszczenie): STREFA OTWARTA ODC. 59 Zachowania suicydalne u dzieci i młodzieżyPolicja udostępniła zatrważające dane za rok 2022. Oto kilka z nich: w województwie lubelskim zanotowano 124 próby samobójcze wśród dzieci i młodzieży, z czego 12 zakończyło się zgonem; w małopolskim 193 próby i 10 zgonów; w podlaskim 85 prób i 4 zgony, w śląskim 301 prób i 13 zgonów. Najmłodsze dzieci miały 7 lat. Głównymi przyczynami są zaburzenia lękowe, adaptacyjne, psychiczne, presja społeczna, kłopoty w domu i mobbing w szkole, w środowisku rówieśniczym. Według statystyk ponad połowa polskich nastolatków ma myśli samobójcze. Co się dzieje z naszymi dziećmi? Pewne sygnały są widoczne. Alarmująca jest zwłaszcza drastyczna zmiana zachowania: nastolatek był ospały, a nagle jest nadpobudliwy. Albo był wesoły i nagle w ogóle się nie odzywa. Niepokojąca jest też radykalna zmiana wyglądu: dziecko inaczej się ubiera, maluje, zmienia podejście do higieny. Jasne są też komunikaty słowne i nie musi to być stwierdzenie: Chcę się zabić, ale: Mam wszystkiego dość, Beze mnie byłoby wam lżej, Już nie mogę. Na coś takiego trzeba zawsze reagować zainteresowaniem, a rodzice zbyt często bagatelizują problemy własnego dziecka, ponieważ stosują własną miarę: mnie też dokuczali, mnie też nie lubili A to nie ma nic wspólnego z tym, co przeżywa dziecko. Dzisiaj dzieci i młodzież w szkole żyją od testu do testu, nie mają normalnego dzieciństwa, czasu na zabawę z rówieśnikami. W każdej chwili mogą stać się także obiektem hejtu - a to jak chodzenie po polu minowym. Gdy kiedyś na lekcji uczeń poślizgnął się pod tablicą, widziało to 20 osób w klasie, dziś ktoś z kolegów może to nagrać i umieścić w Internecie, i po chwili wpadkę zobaczą tysiące obcych ludzi. Takie sytuacje mogą wywołać pułapkowe myślenie i doprowadzić nastolatka do skrajności emocjonalnej. Każdy ma swoją wytrzymałość. Nawet atrakcyjny, zdolny, mądry nastolatek może żyć pod tak wielkim ciśnieniem oczekiwań społecznych, że samo wyobrażenie, że mógłby zawieść, go przerasta. Osoba pogrążona w stanie presuicydalnym prowadzi wewnętrzną walkę. Dla suicydologa próba samobójcza to komunikat zwróć na mnie uwagę, więc aż trudno sobie wyobrazić, jak silne emocje muszą targnąć nastolatkiem, skoro w kontakcie ze światem ucieka się do ostateczności. Czasami próbę samobójczą poprzedzają samookaleczenia. Widocznym aspektem samookaleczeń są uszkodzenia ciała. Jednak zazwyczaj świadczą one o zranieniu w zakresie psychiki młodego człowieka. Uszkodzenia ciała są symbolem czy też ekspresją tych głębszych ran psychicznych, które są niewidoczne. Po opatrzeniu fizycznych uszkodzeń należy się więc zająć problemami psychicznymi osoby dokonującej uszkodzeń swojego ciała. Samookaleczenia świadczą o tym, że dziecko czy nastolatek przeżywa intensywne, trudne do wytrzymania i bardzo przykre emocje, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Raniąc swoje ciało, znalazł sposób, aby dać upust emocjom. Nierzadko samookaleczenia stanowią metodę, aby negatywne uczucia mogły znaleźć ujście. Poprzez zadawanie sobie ran cielesnych dziecko zazwyczaj próbuje także ukarać samo siebie, a przy okazji i pośrednio również dorosłych, na których w swoim mniemaniu w jakiś sposób się zawiodło. Samookaleczające się dziecko może mieć poczucie, że jest beznadziejne, nie radzi sobie ze swoim życiem lub nienawidzi siebie. Może komunikować, że równie mocno jak siebie (lub nawet mocniej) nienawidzi rodziców czy opiekunów, którzy tylko wymagają, krzyczą i rozkazują, zamiast go wysłuchać i zrozumieć. Emocje, które targają młodym człowiekiem to nierzadko rozpacz, udręka, cierpienie.

Opis (streszczenie): Nie da się dobrze opisać zespołu stresu pourazowego, PTSD (ang. post - traumatic stress disorder) bez zrozumienia pojęcia traumy. Tymczasem kryteria jej definiowania bywają różne i wzbudzają pewne kontrowersje. W ostatnim czasie coraz częściej termin ten używany jest w rozszerzonym znaczeniu, obejmującym wszystkie trudne, kryzysowe doświadczenia, burzące dotychczasowy porządek i powodujące czasową utratę poczucia kontroli oraz bezpieczeństwa. W obowiązujących klasyfikacjach zaburzeń psychicznych wykorzystywanych przez psychologów oraz psychiatrów zdarzenie traumatyczne definiowane jest jednak jako uraz psychiczny (trwała zmiana w psychice), spowodowany działaniem czynników zewnętrznych zagrażających życiu lub zdrowiu, czyli narażeniem na śmierć, poważnymi obrażeniami lub przemocą seksualną. Bezpośrednią przyczyną zespołu stresu pourazowego jest oczywiście trauma, która zaburza dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa i destabilizuje funkcjonowanie psychologiczne ocalałego. Mimo wszystko poszczególne osoby różnią się pod względem nasilenia objawów oraz skłonności do ich rozwijania. Wśród czynników, które wpływają na te rozbieżności, można wymienić m.in.: rodzaj i zakres doznanej traumy, etap życia i stopień rozwoju emocjonalnego (niektórzy psychologowie uważają, że największy wpływ na psychikę mają wczesne traumy z okresu dzieciństwa, jednak w ich przypadku skutki mogą wykraczać poza typowy obraz PTSD), cechy osobowości (takie jak reaktywność emocjonalna, introwersja czy sposoby przetwarzania stresujących bodźców), a także wcześniejsze zaburzenia psychiczne.

Opis (streszczenie): Mózg to fantastyczne narzędzie. Jak zauważa Sylwester Kowalski, twórca treningów autogennych i autor książki "Mózg. Rozwiń swój potencjał", to organ stworzony po to, by nami kierować, a jednocześnie nam służyć. Coś w rodzaju wielkiego centrum dowodzenia, naszego centralnego komputera. Na temat mózgu wiemy nadal bardzo niewiele, choć naukowcy starają się poznać zawartość mózgu i zrozumieć mechanizmy, jakie nim kierują. Dlaczego organ ten budzi aż takie zainteresowanie? Mózg działa od początku do samego końca naszego istnienia. W chwilach przełomowych podejmuje decyzje o rozwoju lub wygaszeniu funkcji życiowych. To w nim drzemią nasze zasoby intelektualne. To on decyduje o bardziej bądź mniej racjonalnych działaniach, jakie podejmujemy. Kiedy zaczynamy działać, motywuje nas lub powstrzymuje przed wykonywaniem kolejnych czynności. Im wcześniej zainteresujemy się dbaniem o mózg (wcześniej to znaczy teraz, w tym momencie, już! Proces starzenia się mózgu rusza bowiem bardzo wcześnie, bo już w wieku 20 lat. Przyspiesza po 60. roku życia, ale utrata masy i objętości komórek mózgowych pojawia się już po 40. roku życia), tym większe szanse na to, że dzięki zmianie codziennych nawyków utrzymamy jego sprawność na dłużej. Jest kilka rzeczy, które zdaniem neurologów szczególnie sprzyjają zdrowiu mózgu - to taki "must - have" dla każdego, kto chce się cieszyć sprawnością umysłową do późnej starości. To nie są trudne wyzwania!

Opis (streszczenie): KONSPEKT STREFA OTWARTA ODC. 60 PerfekcjonizmDo studia Strefy Otwartej przychodzą goście, a po nagraniu często rozmowa toczy się dalej. Stąd wynikają kolejne tematy. Tak jest z tym o perfekcjonizmie. Pewna psycholog wspominała ostatnia terapię: Jednej dziewczynie z grupy warsztatowej powiedziałam: Na razie to przestań pracować nad sobą, bo ty siebie nadwyrężasz. Masz spać, jeść, leżeć, siusiu robić, śmiać się i robić najprostsze rzeczy. Bo trzeba powiedzieć, że są osoby, które tak się przepracowują na swój temat, że nie ma już tam wręcz powietrza. Ledwo żyją i ciągle nie są szczęśliwe ani spokojne. Nie mają w sobie takiej pogody, stanu pod tytułem jest OK. Wiesz, co mi mówią moje perfekcyjne pacjentki? Marzę, by być wreszcie zadowoloną z siebie. Ale perfekcjonista nigdy nie jest z siebie zadowolony, dlatego trzeba rozstać się z perfekcjonizmem. Są oczywiście bardzo różne powody, dla których ludzie się katują. Z pozoru bardzo pozytywne, no bo przecież ja się rozwijam kolejne książki czytam, robię kolejne studia, kolejny warsztat zaliczam, jestem świetną szefową, matką, żoną, nigdy nie popełniłam błędu, mam idealny wizerunek Ale co z tego? Uspokój się i usiądź, oddychaj. Tyle wystarczy. Na początek. Dla perfekcjonisty to ogromnie trudne zadanie. Współczesny świat wspiera perfekcjonizm. Oszałamiające tempo życia, wszechobecność zmian, powszechnie panująca konkurencja i rywalizacja wykluczają jakikolwiek błąd, wzmacniają sztywność, precyzję, skuteczność i efektywność. Społeczeństwo jednomyślnie hoduje pokolenie robotów nadludzi, którzy od poczęcia mają obowiązek mieć niezmienny pomysł na życie (choć wszystko dookoła zmienia się jak w kalejdoskopie), wyznaczoną i skrupulatnie zaplanowaną ścieżkę kariery. Nie ma miejsca na improwizację, autentyczność czy spontaniczność wszystko musi być dokładnie zaplanowane, przewidziane, policzone, zaszufladkowane i surowo ocenione. Rodzina także często realizuje wymagania współczesności. Dziecko ma być udoskonaloną wersją rodziców, ma obowiązek zrealizować wszystkie ich niezrealizowane plany, marzenia i aspiracje. Szkoła nie toleruje inności, indywidualizmu, ujawniania uczuć, własnych przemyśleń czy buntu. Każdy błąd jest surowo oceniany. Cena za wyłamanie się z tego systemu jest bardzo wysoka oznacza krytykę, dewaluację i bycie wykluczonym, skazanie na życie poza nawiasem. Im mniej hojnie obdarzyła cię natura: nie dała doskonałego zdrowia, nieskazitelnej urody, odporności stali czy żelaznych nerwów, tym bardziej musisz wyrabiać w sobie perfekcyjne nawyki, bo inaczej zginiesz, świat cię nie zauważy, a bliscy wycofają miłość i akceptację. Walka ze zgubnym perfekcjonizmem zaczyna się od przezwyciężenia lęku przed nieprzewidywalnością życia. Pogodzenia się z faktem, że wcale nie musisz być doskonały. I zaufania, że kiedy odpuścisz kontrolę nad światem, on się nie rozpadnie, a ty nie znikniesz.

Opis (streszczenie): Jestem architektem wizerunku gwiazd - mówi o sobie Law Roach, jeden z najbardziej wpływowych stylistów Hollywood, który na stałe współpracuje z: Zendayą, Anyą Taylor - Joy, Hunter Schafer, Kerry Washington, Priyanką Choprą czy Tomem Hollandem. Kiedy w 2019 roku Cline Dion za niebanalne i pełne humoru stylizacje okrzyknięta została ikoną mody, stał za tym właśnie on. Pełne barw i i wzorów żakardowe płaszcze w połączeniu z nowoczesnymi okularami, futurystyczne sportowe buty w zestawieniu z żółtą sukienką w stylu spadochronowym czy wreszcie słynna bluza Vetements "Titanic" ze zdjęciem statku, Leonarda DiCaprio i Kate Winslet. Powiedzieć, że ukazujące tę ostatnią stylizację zdjęcie stało się viralem, to mało. Ono po prostu opanowało Internet. Moda potrafi wzbudzać bardzo silne emocje. A dobrzy styliści potrafią nimi pokierować. Za pierwszą "stylistkę gwiazd" często uznaje się Rose Bertin, która od 1772 roku ubierała ostatnią królową Francji przed rewolucją, Marię Antoninę. Władczyni miała ją nazywać swoją minister mody. Dzięki niej paryska krawcowa zyskała na popularności i, jak twierdzą historycy, miała wpływ na to, że Francja, a szczególnie Paryż, stała się epicentrum mody. Naturalnie była kimś, kogo dzisiaj nazywalibyśmy raczej projektantką, ale jej wpływ na wizerunek królowej wykraczał poza ten termin. Wspólnie tworzyły nowe trendy i narzucały je damom dworu. Nowatorskie kroje, wymyślne kolory i fryzury, które sięgały nawet metr ponad głowę. Nie bez powodu Maria Antonina w karecie musiała jeździć, kucając albo z pochyloną głową. Kim jest stylista dzisiaj?

Opis (streszczenie): Przewijasz Facebooka, Instagrama, artykuły w wyszukiwarce i nagle natykasz się na tytuł mrożący krew w żyłach. Zwykle dotyczy on budzącego skrajne emocje, nośnego medialnie tematu, takiego jak śmierć znanej osoby, szczepienia w czasie pandemii, działania wojsk w okresie wojny czy wpływ technologii 5G na zdrowie człowieka. Sam komunikat potrafi zaś skutecznie zaskoczyć, obudzić lęki czy zmodyfikować światopogląd czytelnika. Dezinformacja i fake newsy to potężne narzędzia, które w świecie wirtualnym działają doskonale. Jak je rozpoznać, by skutecznie wystrzegać się ich negatywnego wpływu?Żyjemy otoczeni tysiącami mniej lub bardziej istotnych informacji. Każdego dnia dociera do nas tylko część z nich - i to za ich sprawą wyrabiamy sobie opinię o bieżących wydarzeniach oraz otaczającej nas rzeczywistości. Jednak w gąszczu tak licznych komunikatów zdarza się, że wiadomość, którą napotykamy, może budzić spore wątpliwości co do jej rzetelności. O fake newsach i dezinformacji słyszymy zresztą niemal codziennie - tym bardziej więc warto dowiedzieć się, czym dokładnie jest to zjawisko, jak je rozpoznać, i co najistotniejsze - jak sobie z nim radzić.

Opis (streszczenie): Psycholog, psychoterapeuta czy szarlatan? Ci dwaj pierwsi to wykształceni specjaliści, stosujący metody oparte na nauce. Prowadzą proces zdrowienia, nie dają gotowych rozwiązań. Szarlatan korzysta z bólu pacjenta, doradza, oferuje "cudowne" uzdrowienie w ramach kilku sesji. "Psycholog czakr", "psycholog kwantowy", "terapeuta relacyjny", "psycholog energii", "terapeuta duszy"...tylko że ta dusza to przecież taka ogromna odpowiedzialność!

Opis (streszczenie): Piecza zastępcza jest opieką, którą sprawuje się nad dzieckiem rodziców, którzy nie są w stanie zapewnić mu opieki osobiście. Najczęściej wynika to z dysfunkcji rodziny, przejściowych lub ciągłych trudności, jakie przeżywa rodzina.

Opis (streszczenie): Termin hejt pochodzi z języka angielskiego (ang. hate to "nienawiść") i oznacza "obraźliwy lub agresywny komentarz zamieszczony w Internecie" (źródło: Słownik Języka Polskiego, https: //sjp.pl/hejt, dostęp 04.09.2021 r.). Hejtowanie może być rodzajem mowy nienawiści, albo bezmyślnym obrażaniem kogoś, deprecjonującym i nienawistnym. Często ten nienawistny komentarz jest wyrażony za pomocą słowa lub obrazu czy filmu, ale zawsze ma na celu zdyskredytowanie innej osoby. Jednocześnie hejt nie musi składać się z obelg, może też być pozbawiony zabarwienia emocjonalnego. Mimo to pozostaje hejtem. Ostatnio coraz częściej mówi się o hejcie także w przestrzeni offline. Należy więc uznać, że nośnikiem znaczenia tego wyrazu nie jest miejsce, w odniesieniu do którego go używany, ale sama treść komentarza. Pozorna anonimowość użytkowników powoduje, że zjawisko hejtingu jest szczególnie widoczne w internecie, dlatego w tym kontekście będzie tu ukazane. Narastanie problemu sygnalizował już 7 lat temu raport "Internetowa kultura obrażania?" Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę (źródło: Włodarczyk J. , Mowa nienawiści w internecie w doświadczeniu polskiej młodzieży, w: "Dziecko krzywdzone. Teoria, badania, praktyka" 2014 nr 13(2), s. 3.). Zgodnie z jego wynikami 57% internautów uważało, że debata online przekracza granice kultury osobistej. Potencjalnie wszędzie tam, gdzie ktoś wyrazi swoją opinię, może pojawić się komentarz negatywny. Obrażanie, i wyzwiska w internecie mają także związek z rosnącą popularnością patoinfluenserów. Ze względu na powszechność i dostępność, hejt może dotknąć każdego, jednak szczególnie mocno odczuwają go dzieci i młodzież.

Opis (streszczenie): Pierwsze wzmianki o istnieniu silnej korelacji między traumatycznymi wydarzeniami a ich wpływem na zdrowie psychiczne, pochodzą już z okresu przed naszą erą. Opisy traumy związanej z działaniami wojennymi, można odnaleźć w wielu dziełach opisujących dzieje cywilizacji starożytnego Rzymu, Grecji czy Egiptu.

Opis (streszczenie): Stosunek do kary śmierci to jedna z tych kwestii, w których jak w zwierciadle dostrzec można etyczne fundamenty konkretnej wspólnoty - to, jak rozumie ona człowieka, jego wolność i odpowiedzialność oraz jego stosunek do innych ludzi. Oczywiście, to rozumienie, ta wspólnotowa samoświadomość podstawowych wartości zmienia się w czasie. Kara śmierci, traktowana przez wieki jako coś normalnego i naturalnego, dziś w Europie uchodzi raczej za zaprzeczenie człowieczeństwa. Dobitnym tego wyrazem stał się zapis Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (art. 2.2): "Nikt nie może być skazany na karę śmierci ani poddany jej wykonaniu".

Opis (streszczenie): Dlaczego zgadzamy się na tak wiele, aby utrzymać związek? Godzimy się na wiele wyrzeczeń z powodu naturalnej potrzeby bliskości i lęku przed samotnością. Często motywuje nas przywiązanie, chęć ratowania wizerunku "idealnej rodziny" oraz lęk przed zmianami. U podłoża leży też często niska samoocena, która sprawia, że własne potrzeby stawiamy na drugim planie. Główne psychologiczne powody, dla których poświęcamy się dla relacji: Strach przed samotnością: Lęk przed odrzuceniem i pozostaniem samemu potrafi być paraliżujący. Z tego powodu wolimy tkwić w znajomym, choćby bolesnym układzie, niż konfrontować się z pustką. Biologiczna potrzeba więzi: Ewolucyjnie jesteśmy zaprogramowani do tworzenia stad i par, aby przetrwać. Poczucie przynależności wpływa na obniżenie poziomu stresu. Zaniżone poczucie własnej wartości: Przekonanie, że nie zasługujemy na nic lepszego. Jeśli nie cenimy siebie, godzimy się na traktowanie poniżej naszych oczekiwań. Wizja inwestycji i tzw. "zatopionych kosztów": Im dłużej trwa związek, tym trudniej nam go przekreślić. Tłumaczymy sobie, że "szkoda zmarnować tyle lat", co prowadzi do tkwienia w nieszczęśliwej relacji. Lęk przed zmianą i nieznanym: Nawet jeśli sytuacja w związku jest trudna, jest ona przewidywalna. Rozstanie wiąże się z reorganizacją życia (podział majątku, samotność, kwestie dzieci), co wywołuje silny stres. Przesadne idealizowanie partnera: Czasami idealizujemy drugą osobę do tego stopnia, że usprawiedliwiamy jej wszystkie złe zachowania, wierząc, że "zmienimy ją naszą miłością". Warto pamiętać, że kompromis jest fundamentem relacji, ale poświęcenie, które niszczy granice i godność, nie jest podstawą do budowania zdrowego, partnerskiego związku.

Opis (streszczenie): Kiedyś ubranie pełniło funkcję tylko użytkową, pragmatyczną. Ludzie nakładali na siebie kolejne warstwy ubrań, aby chronić się przed chłodem, wiatrem, czy słońcem. Do tego oczywiście dołącza się wstyd związany z płciowością. Potem trendy i mody stały się czynnikiem determinującym to, co na siebie zakładali i do dzisiaj zakładają ludzie. Co roku pojawiają się nowe kolory, formy, kształty, tkaniny, wiązania, wycięcia. Czasami trudno nadążyć za tym, co modne, a co jest poza trendami. Kto i co decyduje o tym, co w danym roku będzie modne. Czy własny styl może być wizytówką człowieka i wyrazem jego osobowości? Co wypada, a czego nie wypada nosić w określonym wieku? Co zawsze, niezależnie od zmieniającego czasu będzie w modzie?

Opis (streszczenie): Samoocena jako jedna z najważniejszych struktur psychicznych pomaga człowiekowi w wyodrębnieniu siebie ze środowiska oraz określeniu własnej istoty. Nie wszyscy zdają sobie sprawę z istnienia tej formy świadomości samego siebie, a jedynie nieliczni dostrzegają jej wpływ na własne zachowanie i życie psychiczne.

Opis (streszczenie): Picie alkoholu w ciąży może prowadzić do trwałego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego i zaburzeń rozwoju płodu. Skutki spożywania napojów alkoholowych przez ciężarną są nieodwracalne dla dziecka. Najcięższą postacią zaburzeń rozwojowych jest FAS - alkoholowy zespół płodowy. Prenatalne narażenie na alkohol jest główną przyczyną wad wrodzonych i niepełnosprawności rozwojowych. Nie ma dozwolonej, bezpiecznej dawki alkoholu. Niestety nie istnieje leczenie przyczynowe FAS. Uszkodzenia płodu - mózgu i narządów - które pojawiły się podczas ciąży, są nieodwracalne. Możliwe jest jedynie łagodzenie objawów i wspieranie rozwoju dziecka tak, by w jak największym stopniu poprawić jego funkcjonowanie. Ważną rolę odgrywa więc rehabilitacja i różne rodzaje terapii,

Opis (streszczenie): Kurt Lewin, uznawany za ojca amerykańskiej psychologii społecznej, zauważył, że jeśli chcemy skłonić siebie lub innych do jakiegoś konkretnego działania, powinniśmy przejść się z lupą po naszej drodze do celu i uprzątnąć wszystko, o co moglibyśmy się potknąć.

Opis (streszczenie): Psycholog, a psychoterapeuta. Gośćmi Anny Dudy są dr Monika Baryła - Matejczuk i dr Małgorzata Sitarczuk

Opis (streszczenie): Kenia to marzenie wielu turystów. Egzotyka, piękno krajobrazu, dzikie zwierzęta, słońce. Tymczasem życie ludzi urodzonych w Kenii dalekie jest od luksusu. Brak możliwości realizacji podstawowych potrzeb: jedzenia, picia, dachu nad głową, to tylko niektóre z problemów. Do tych najgroźniejszych należy jednak handel ludźmi - hańba współczesnej cywilizacji. Kenijczycy wykorzystywani są najczęściej jako tania siła robocza albo do prostytucji. Pomoc niosą organizacje takie jak HAART Kenya, które prowadzą ośrodki pomocowe, dając schronienie, wsparcie psychologiczne, czy prowadząc aktywizację zawodową.