Strefa otwarta godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): W momencie wyboru: rozwód czy separacja? - w dużej mierze chodzi o to, czy decyzja o rozstaniu jest definitywna, czy też nie. Jeśli obie strony są pewne, że nie chcą już być małżeństwem, to właściwszą decyzją - z punktu widzenia zarówno prawa, jak i psychiki - jest rozwód, oczywiście pod warunkiem że jest to zgodne ze światopoglądem i z wartościami, jakimi ludzie się kierują. Częstą pobudką decyzji o separacji jest to, że strony chcą dać sobie czas, bo wierzą, że jeszcze uda im się być razem.

Opis (streszczenie): STREFA OTWARTA ODC. 66 BEZDOMNOŚĆBezdomność, jak mówi pan Janek z Dziennego Ośrodka Pobytu dla Bezdomnych, to pan Krzysztof, pani Ala, pan Maciej. Tymczasem sucha, słownikowa definicja określa bezdomność jako "zjawisko społeczne polegające na braku domu lub miejsca stałego pobytu gwarantującego jednostce lub rodzinie poczucie bezpieczeństwa, zapewniającego schronienie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zaspokojenie podstawowych potrzeb na poziomie uznawanym w danym społeczeństwie za wystarczający". Zjawisko bezdomności nie jest ani łatwe w opisaniu ani proste w zdefiniowaniu. Nie wystarczy bowiem powiedzieć, że jeśli jest bezdomny to pewnie pijak albo bezdomny "z wyboru". Bezdomność w ujęciu psychologicznym to kryzysowy stan egzystencji osoby nie posiadającej faktycznego miejsca zamieszkania, pozbawionej środków niezbędnych do zaspokojenia elementarnych potrzeb, trwale wykorzenionej ze środowiska w wyniku rozpadu więzi społecznych i akceptującej swoją rolę społeczną. Jako stan ewidentnej i trwałej deprywacji potrzeb mieszkaniowych w sytuacji, gdy dotknięta bezdomnością osoba nie jest w stanie jej zapobiec, wiąże się z poważnym upośledzeniem psychicznego i społecznego funkcjonowania człowieka. Bezdomność nie ma wieku. Młodzi doświadczający bezdomności są prawie niewidoczni w przestrzeni społecznej. Największy odsetek osób w grupie wiekowej 18 - 25 lat, będących w tym kryzysie można zauważyć w Warszawie, która przyciąga swoją atrakcyjnością i wizją lepszej przyszłości. Część młodych ucieka z domu, w którym dominuje przemoc, inni są zmuszeni do usamodzielnienia się np. opuszczając zakłady poprawcze lub domy dziecka a jeszcze inni skuszeni perspektywą lepszego życia. Rzeczywistość okazuje się często przez nich niedoszacowana. Pozbawieni środków do życia lub nieprzygotowani do dorosłości, pozostają pozbawieni dachu nad głową albo są zmuszani do częstej zmiany miejsca zamieszkania. Bezdomność jest złożonym problemem społecznym, którego przyczyny mogą być różne, a skutki obejmują nie tylko tych dotkniętych bezdomnością, ale i całe społeczeństwo. Kryzys bezdomności młodych w Polsce wynika m.in. z trudności ekonomicznych, braku odpowiednich warunków mieszkaniowych, problemów rodzinnych, chorób psychicznych, uzależnień, braku wsparcia ze strony społeczeństwa oraz niskiej jakości edukacji i braku możliwości zatrudnienia.

Opis (streszczenie): Psycholog, a psychoterapeuta. Gośćmi Anny Dudy są dr Monika Baryła - Matejczuk i dr Małgorzata Sitarczuk

Opis (streszczenie): Magazyn publicystyczny

Opis (streszczenie): Nie da się dobrze opisać zespołu stresu pourazowego, PTSD (ang. post - traumatic stress disorder) bez zrozumienia pojęcia traumy. Tymczasem kryteria jej definiowania bywają różne i wzbudzają pewne kontrowersje. W ostatnim czasie coraz częściej termin ten używany jest w rozszerzonym znaczeniu, obejmującym wszystkie trudne, kryzysowe doświadczenia, burzące dotychczasowy porządek i powodujące czasową utratę poczucia kontroli oraz bezpieczeństwa. W obowiązujących klasyfikacjach zaburzeń psychicznych wykorzystywanych przez psychologów oraz psychiatrów zdarzenie traumatyczne definiowane jest jednak jako uraz psychiczny (trwała zmiana w psychice), spowodowany działaniem czynników zewnętrznych zagrażających życiu lub zdrowiu, czyli narażeniem na śmierć, poważnymi obrażeniami lub przemocą seksualną. Bezpośrednią przyczyną zespołu stresu pourazowego jest oczywiście trauma, która zaburza dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa i destabilizuje funkcjonowanie psychologiczne ocalałego. Mimo wszystko poszczególne osoby różnią się pod względem nasilenia objawów oraz skłonności do ich rozwijania. Wśród czynników, które wpływają na te rozbieżności, można wymienić m.in.: rodzaj i zakres doznanej traumy, etap życia i stopień rozwoju emocjonalnego (niektórzy psychologowie uważają, że największy wpływ na psychikę mają wczesne traumy z okresu dzieciństwa, jednak w ich przypadku skutki mogą wykraczać poza typowy obraz PTSD), cechy osobowości (takie jak reaktywność emocjonalna, introwersja czy sposoby przetwarzania stresujących bodźców), a także wcześniejsze zaburzenia psychiczne.

Opis (streszczenie): Picie alkoholu w ciąży może prowadzić do trwałego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego i zaburzeń rozwoju płodu. Skutki spożywania napojów alkoholowych przez ciężarną są nieodwracalne dla dziecka. Najcięższą postacią zaburzeń rozwojowych jest FAS - alkoholowy zespół płodowy. Prenatalne narażenie na alkohol jest główną przyczyną wad wrodzonych i niepełnosprawności rozwojowych. Nie ma dozwolonej, bezpiecznej dawki alkoholu. Niestety nie istnieje leczenie przyczynowe FAS. Uszkodzenia płodu - mózgu i narządów - które pojawiły się podczas ciąży, są nieodwracalne. Możliwe jest jedynie łagodzenie objawów i wspieranie rozwoju dziecka tak, by w jak największym stopniu poprawić jego funkcjonowanie. Ważną rolę odgrywa więc rehabilitacja i różne rodzaje terapii,

Opis (streszczenie): Ryzyko zetknięcia się z zakażeniem wirusem HPV oceniane jest na kilka do kilkudziesięciu procent w ciągu życia człowieka, w zależności od regionu geograficznego. Zakażenia są przenoszone przez osoby obojga płci. Wirusy brodawczaka ludzkiego (ang.: human papillomavirus - HPV) należą do szerszej rodziny tzw. wirusów brodawczaka (dotychczas sklasyfikowano ponad 200) występujących także u innych gatunków. Z punktu widzenia zagrożenia chorobotwórczego dla człowieka największą rolę odgrywają tzw. anogenitalne genotypy HPV. Zaliczane są do najczęściej występujących u człowieka infekcji przenoszonych drogą kontaktów płciowych. Szacuje się, że rocznie na świecie dochodzi do ok. 300 mln nowych zakażeń HPV u ludzi, które w ogromnej większości są bezobjawowe, nie wywołują żadnych zmian chorobowych i ulegają samowyleczeniu. Ryzyko zetknięcia się z zakażeniem wirusem oceniane jest na kilka do kilkudziesięciu procent w ciągu życia człowieka, w zależności od regionu geograficznego. Zakażenia są przenoszone przez osoby obojga płci. Do zakażeń HPV dochodzi głównie drogą kontaktów seksualnych. Mimo to, zakażeń nie należy rozpatrywać w kategorii choroby wenerycznej. Układ odpornościowy u większości zakażonych eliminuje wirusa w ciągu kilku lat, jednak u kilku, kilkunastu procent może dojść do rozwoju zmian chorobowych różnych narządów. Zakażenia HPV mogą wywoływać zarówno choroby o łagodnym przebiegu, jak i nowotwory złośliwe.

Opis (streszczenie): W dzisiejszym odcinku Anna Duda oraz jej goście - Paweł Szlendak "Szlendi" oraz dr inż. Piotr Michałek zgłębią temat bezpieczeństwa.

Opis (streszczenie): Testament może napisać każda osoba pełnoletnia i nieubezwłasnowolniona. Zawsze - jedna osoba. Oczywiście, często małżonkowie umawiają się, jak rozrządzić majątkiem na wypadek śmierci, ale testament musi napisać każde z nich oddzielnie. Testament należy napisać odręcznie - piórem lub długopisem, opatrzyć datą i podpisać. Datę i podpis należy umieścić w takim miejscu, żeby nie można było ich usunąć bez uszkodzenia treści. Proste? A jednak w związku ze śmiercią spadkodawcy powstaje wiele sporów, związanych nie tylko z natura ludzką, ale i formalnymi wadami testamentu.

Opis (streszczenie): STREFA OTWARTA ODC. 58 CUD NARODZIN Rodzicielstwo oczekiwane i to z zaskoczenia. Jak je przyjąć? Jak przygotować się do dnia narodzin? Jak dobrze ten dzień przeżyć? Czy w obecności ojca dziecka? Czy lepiej go tym doświadczeniem nie obarczać? A może to stworzy głębszą więź? Jak wspólny poród może wpłynąć na relację między mężczyzną i kobietą? Sielankowy obraz porodu z mężem co jakiś czas zakłócają doniesienia oceniające takie przeżycie jako szkodliwe dla męskiej psychiki: panowie mają często mdleć na porodówkach, a partner, który towarzyszył rodzącej podczas narodzin, może mieć później problem ze spojrzeniem na nią jak na obiekt pożądania - twierdzi część ekspertów. Wątpliwości podsycają też niektórzy lekarze, którzy zwracają uwagę na to, że wielu ojców nie jest przygotowanych do konfrontacji z bólem, fizjologią czy ogromnymi emocjami rodzącej. Jak przeżyć to doświadczenie bezpiecznie? Czy rodzić w domu, czy w szpitalu? Na poród domowy mogą się zdecydować kobiety, u których ciąża przebiega prawidłowo. Jeśli powyższe kryterium zostanie spełnione, dobrze zaplanowany i przeprowadzony przez kompetentną położną poród w domu jest tak samo bezpieczny, jak poród w szpitalu. Jakie warunki trzeba spełnić, żeby móc rodzić w domowym zaciszu? Okazuje się, że wytyczne dotyczące przeciwwskazań są bardzo szczegółowe.

Opis (streszczenie): Stosunek do kary śmierci to jedna z tych kwestii, w których jak w zwierciadle dostrzec można etyczne fundamenty konkretnej wspólnoty - to, jak rozumie ona człowieka, jego wolność i odpowiedzialność oraz jego stosunek do innych ludzi. Oczywiście, to rozumienie, ta wspólnotowa samoświadomość podstawowych wartości zmienia się w czasie. Kara śmierci, traktowana przez wieki jako coś normalnego i naturalnego, dziś w Europie uchodzi raczej za zaprzeczenie człowieczeństwa. Dobitnym tego wyrazem stał się zapis Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (art. 2.2): "Nikt nie może być skazany na karę śmierci ani poddany jej wykonaniu".

Opis (streszczenie): ODC. 57 Czy cierpienie uszlachetnia?

Opis (streszczenie): Psycholog, psychoterapeuta czy szarlatan? Ci dwaj pierwsi to wykształceni specjaliści, stosujący metody oparte na nauce. Prowadzą proces zdrowienia, nie dają gotowych rozwiązań. Szarlatan korzysta z bólu pacjenta, doradza, oferuje "cudowne" uzdrowienie w ramach kilku sesji. "Psycholog czakr", "psycholog kwantowy", "terapeuta relacyjny", "psycholog energii", "terapeuta duszy"...tylko że ta dusza to przecież taka ogromna odpowiedzialność!

Opis (streszczenie): Dlaczego zgadzamy się na tak wiele, aby utrzymać związek? Godzimy się na wiele wyrzeczeń z powodu naturalnej potrzeby bliskości i lęku przed samotnością. Często motywuje nas przywiązanie, chęć ratowania wizerunku "idealnej rodziny" oraz lęk przed zmianami. U podłoża leży też często niska samoocena, która sprawia, że własne potrzeby stawiamy na drugim planie. Główne psychologiczne powody, dla których poświęcamy się dla relacji: Strach przed samotnością: Lęk przed odrzuceniem i pozostaniem samemu potrafi być paraliżujący. Z tego powodu wolimy tkwić w znajomym, choćby bolesnym układzie, niż konfrontować się z pustką. Biologiczna potrzeba więzi: Ewolucyjnie jesteśmy zaprogramowani do tworzenia stad i par, aby przetrwać. Poczucie przynależności wpływa na obniżenie poziomu stresu. Zaniżone poczucie własnej wartości: Przekonanie, że nie zasługujemy na nic lepszego. Jeśli nie cenimy siebie, godzimy się na traktowanie poniżej naszych oczekiwań. Wizja inwestycji i tzw. "zatopionych kosztów": Im dłużej trwa związek, tym trudniej nam go przekreślić. Tłumaczymy sobie, że "szkoda zmarnować tyle lat", co prowadzi do tkwienia w nieszczęśliwej relacji. Lęk przed zmianą i nieznanym: Nawet jeśli sytuacja w związku jest trudna, jest ona przewidywalna. Rozstanie wiąże się z reorganizacją życia (podział majątku, samotność, kwestie dzieci), co wywołuje silny stres. Przesadne idealizowanie partnera: Czasami idealizujemy drugą osobę do tego stopnia, że usprawiedliwiamy jej wszystkie złe zachowania, wierząc, że "zmienimy ją naszą miłością". Warto pamiętać, że kompromis jest fundamentem relacji, ale poświęcenie, które niszczy granice i godność, nie jest podstawą do budowania zdrowego, partnerskiego związku.

Opis (streszczenie): choroba utraconych wspomnień - Alzheimer

Opis (streszczenie): KONSPEKT STREFA OTWARTA ODC. 60 PerfekcjonizmDo studia Strefy Otwartej przychodzą goście, a po nagraniu często rozmowa toczy się dalej. Stąd wynikają kolejne tematy. Tak jest z tym o perfekcjonizmie. Pewna psycholog wspominała ostatnia terapię: Jednej dziewczynie z grupy warsztatowej powiedziałam: Na razie to przestań pracować nad sobą, bo ty siebie nadwyrężasz. Masz spać, jeść, leżeć, siusiu robić, śmiać się i robić najprostsze rzeczy. Bo trzeba powiedzieć, że są osoby, które tak się przepracowują na swój temat, że nie ma już tam wręcz powietrza. Ledwo żyją i ciągle nie są szczęśliwe ani spokojne. Nie mają w sobie takiej pogody, stanu pod tytułem jest OK. Wiesz, co mi mówią moje perfekcyjne pacjentki? Marzę, by być wreszcie zadowoloną z siebie. Ale perfekcjonista nigdy nie jest z siebie zadowolony, dlatego trzeba rozstać się z perfekcjonizmem. Są oczywiście bardzo różne powody, dla których ludzie się katują. Z pozoru bardzo pozytywne, no bo przecież ja się rozwijam kolejne książki czytam, robię kolejne studia, kolejny warsztat zaliczam, jestem świetną szefową, matką, żoną, nigdy nie popełniłam błędu, mam idealny wizerunek Ale co z tego? Uspokój się i usiądź, oddychaj. Tyle wystarczy. Na początek. Dla perfekcjonisty to ogromnie trudne zadanie. Współczesny świat wspiera perfekcjonizm. Oszałamiające tempo życia, wszechobecność zmian, powszechnie panująca konkurencja i rywalizacja wykluczają jakikolwiek błąd, wzmacniają sztywność, precyzję, skuteczność i efektywność. Społeczeństwo jednomyślnie hoduje pokolenie robotów nadludzi, którzy od poczęcia mają obowiązek mieć niezmienny pomysł na życie (choć wszystko dookoła zmienia się jak w kalejdoskopie), wyznaczoną i skrupulatnie zaplanowaną ścieżkę kariery. Nie ma miejsca na improwizację, autentyczność czy spontaniczność wszystko musi być dokładnie zaplanowane, przewidziane, policzone, zaszufladkowane i surowo ocenione. Rodzina także często realizuje wymagania współczesności. Dziecko ma być udoskonaloną wersją rodziców, ma obowiązek zrealizować wszystkie ich niezrealizowane plany, marzenia i aspiracje. Szkoła nie toleruje inności, indywidualizmu, ujawniania uczuć, własnych przemyśleń czy buntu. Każdy błąd jest surowo oceniany. Cena za wyłamanie się z tego systemu jest bardzo wysoka oznacza krytykę, dewaluację i bycie wykluczonym, skazanie na życie poza nawiasem. Im mniej hojnie obdarzyła cię natura: nie dała doskonałego zdrowia, nieskazitelnej urody, odporności stali czy żelaznych nerwów, tym bardziej musisz wyrabiać w sobie perfekcyjne nawyki, bo inaczej zginiesz, świat cię nie zauważy, a bliscy wycofają miłość i akceptację. Walka ze zgubnym perfekcjonizmem zaczyna się od przezwyciężenia lęku przed nieprzewidywalnością życia. Pogodzenia się z faktem, że wcale nie musisz być doskonały. I zaufania, że kiedy odpuścisz kontrolę nad światem, on się nie rozpadnie, a ty nie znikniesz.

Opis (streszczenie): Mózg to fantastyczne narzędzie. Jak zauważa Sylwester Kowalski, twórca treningów autogennych i autor książki "Mózg. Rozwiń swój potencjał", to organ stworzony po to, by nami kierować, a jednocześnie nam służyć. Coś w rodzaju wielkiego centrum dowodzenia, naszego centralnego komputera. Na temat mózgu wiemy nadal bardzo niewiele, choć naukowcy starają się poznać zawartość mózgu i zrozumieć mechanizmy, jakie nim kierują. Dlaczego organ ten budzi aż takie zainteresowanie? Mózg działa od początku do samego końca naszego istnienia. W chwilach przełomowych podejmuje decyzje o rozwoju lub wygaszeniu funkcji życiowych. To w nim drzemią nasze zasoby intelektualne. To on decyduje o bardziej bądź mniej racjonalnych działaniach, jakie podejmujemy. Kiedy zaczynamy działać, motywuje nas lub powstrzymuje przed wykonywaniem kolejnych czynności. Im wcześniej zainteresujemy się dbaniem o mózg (wcześniej to znaczy teraz, w tym momencie, już! Proces starzenia się mózgu rusza bowiem bardzo wcześnie, bo już w wieku 20 lat. Przyspiesza po 60. roku życia, ale utrata masy i objętości komórek mózgowych pojawia się już po 40. roku życia), tym większe szanse na to, że dzięki zmianie codziennych nawyków utrzymamy jego sprawność na dłużej. Jest kilka rzeczy, które zdaniem neurologów szczególnie sprzyjają zdrowiu mózgu - to taki "must - have" dla każdego, kto chce się cieszyć sprawnością umysłową do późnej starości. To nie są trudne wyzwania!

Opis (streszczenie): STREFA OTWARTA ODC. 59 Zachowania suicydalne u dzieci i młodzieżyPolicja udostępniła zatrważające dane za rok 2022. Oto kilka z nich: w województwie lubelskim zanotowano 124 próby samobójcze wśród dzieci i młodzieży, z czego 12 zakończyło się zgonem; w małopolskim 193 próby i 10 zgonów; w podlaskim 85 prób i 4 zgony, w śląskim 301 prób i 13 zgonów. Najmłodsze dzieci miały 7 lat. Głównymi przyczynami są zaburzenia lękowe, adaptacyjne, psychiczne, presja społeczna, kłopoty w domu i mobbing w szkole, w środowisku rówieśniczym. Według statystyk ponad połowa polskich nastolatków ma myśli samobójcze. Co się dzieje z naszymi dziećmi? Pewne sygnały są widoczne. Alarmująca jest zwłaszcza drastyczna zmiana zachowania: nastolatek był ospały, a nagle jest nadpobudliwy. Albo był wesoły i nagle w ogóle się nie odzywa. Niepokojąca jest też radykalna zmiana wyglądu: dziecko inaczej się ubiera, maluje, zmienia podejście do higieny. Jasne są też komunikaty słowne i nie musi to być stwierdzenie: Chcę się zabić, ale: Mam wszystkiego dość, Beze mnie byłoby wam lżej, Już nie mogę. Na coś takiego trzeba zawsze reagować zainteresowaniem, a rodzice zbyt często bagatelizują problemy własnego dziecka, ponieważ stosują własną miarę: mnie też dokuczali, mnie też nie lubili A to nie ma nic wspólnego z tym, co przeżywa dziecko. Dzisiaj dzieci i młodzież w szkole żyją od testu do testu, nie mają normalnego dzieciństwa, czasu na zabawę z rówieśnikami. W każdej chwili mogą stać się także obiektem hejtu - a to jak chodzenie po polu minowym. Gdy kiedyś na lekcji uczeń poślizgnął się pod tablicą, widziało to 20 osób w klasie, dziś ktoś z kolegów może to nagrać i umieścić w Internecie, i po chwili wpadkę zobaczą tysiące obcych ludzi. Takie sytuacje mogą wywołać pułapkowe myślenie i doprowadzić nastolatka do skrajności emocjonalnej. Każdy ma swoją wytrzymałość. Nawet atrakcyjny, zdolny, mądry nastolatek może żyć pod tak wielkim ciśnieniem oczekiwań społecznych, że samo wyobrażenie, że mógłby zawieść, go przerasta. Osoba pogrążona w stanie presuicydalnym prowadzi wewnętrzną walkę. Dla suicydologa próba samobójcza to komunikat zwróć na mnie uwagę, więc aż trudno sobie wyobrazić, jak silne emocje muszą targnąć nastolatkiem, skoro w kontakcie ze światem ucieka się do ostateczności. Czasami próbę samobójczą poprzedzają samookaleczenia. Widocznym aspektem samookaleczeń są uszkodzenia ciała. Jednak zazwyczaj świadczą one o zranieniu w zakresie psychiki młodego człowieka. Uszkodzenia ciała są symbolem czy też ekspresją tych głębszych ran psychicznych, które są niewidoczne. Po opatrzeniu fizycznych uszkodzeń należy się więc zająć problemami psychicznymi osoby dokonującej uszkodzeń swojego ciała. Samookaleczenia świadczą o tym, że dziecko czy nastolatek przeżywa intensywne, trudne do wytrzymania i bardzo przykre emocje, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Raniąc swoje ciało, znalazł sposób, aby dać upust emocjom. Nierzadko samookaleczenia stanowią metodę, aby negatywne uczucia mogły znaleźć ujście. Poprzez zadawanie sobie ran cielesnych dziecko zazwyczaj próbuje także ukarać samo siebie, a przy okazji i pośrednio również dorosłych, na których w swoim mniemaniu w jakiś sposób się zawiodło. Samookaleczające się dziecko może mieć poczucie, że jest beznadziejne, nie radzi sobie ze swoim życiem lub nienawidzi siebie. Może komunikować, że równie mocno jak siebie (lub nawet mocniej) nienawidzi rodziców czy opiekunów, którzy tylko wymagają, krzyczą i rozkazują, zamiast go wysłuchać i zrozumieć. Emocje, które targają młodym człowiekiem to nierzadko rozpacz, udręka, cierpienie.

Opis (streszczenie): Jak ze spokojem przyjmować niespodziewane ciosy od losu i nie załamywać się w trudnych momentach? Jak czerpać radość i satysfakcję z życia, nawet gdy nie jest ono idealne? Wystarczy przyswoić siedem reguł stoicyzmu i stosować je w praktyce. Udowodniono, że ludzie, którzy żyją według wskazówek stoików, są odporniejsi psychicznie, spokojniejsi i szczęśliwsi niż inni. Stoicyzm to nurt filozoficzny, który narodził się w IV wieku przed naszą erą. Już wtedy ludzie borykali się z takimi samymi problemami jak my współcześnie. Łatwo załamywali się pod wpływem niepowodzeń i porażek, dawali się zwieść ułudzie bogactwa i zaszczytów oraz zamartwiali tym, na co nie mieli wpływu. Stoicy znaleźli sposób na te bolączki. Przekonywali, że każdy z nas może nauczyć się sposobu myślenia, który uodparnia nas na kryzysy psychiczne, daje poczucie kontroli i wewnętrznego spokoju.