Strefa otwarta godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Magazyn publicystyczny

Opis (streszczenie): Czym jest piękno? Kanony piękna. Anna Duda rozmawia o nich z dr hab. Agnieszką Bender, prof. KUL i dr hab. Piotrem Majewskim, prof. UMCS.

Opis (streszczenie): Właściwy człowiek na właściwym miejscu - mówimy z szacunkiem o osobach kompetentnych w tym, co robią. Jak stać się jedną z nich i zajmować się tym, co lubimy i potrafimy? Wskazówki dają badania psychometryczne dr. Roberta Hogana. Interpretuje je Magdalena Giryn, certyfikowany doradca jego metody. W latach 80. XX wieku - po dekadzie badań nad osobowością - amerykański psycholog dr Robert Hogan (w 2018 roku zaliczony przez swoich kolegów z branży do dziesiątki najwybitniejszych żyjących psychologów) opracował narzędzia psychometryczne, które pozwalają sporządzić zawodowy portret człowieka. Pierwsze z nich (Kwestionariusz Osobowości) opisuje potencjał, drugie (Kwestionariusz Motywów, Wartości i Preferencji) - wartości, które motywują nas do działania, a trzecie (Badanie Rozwojowe) wskazuje tzw. wykolejacze kariery, czyli zachowania ujawniające się w sytuacji stresu. - Pamiętajmy, że tutaj nie ma dobrych i złych odpowiedzi, bo w zależności od stanowiska i organizacji liczą się inne kompetencje - zastrzega trenerka biznesu Magdalena Giryn. Co na to filozofia? "Wybierz sobie zawód, który lubisz, a nigdy nie będziesz zmęczony" - powiedział Konfucjusz. Choć trudno odmówić mędrcowi mądrości, z dzisiejszej perspektywy trzeba jednak dodać do jego skrzydlatych słów kilka małych "ale"... Po pierwsze, każda praca męczy. Po drugie, to właśnie zbytnie utożsamianie się z tym, co robimy, jest często źródłem wypalenia - wtedy każdy problem zawodowy traktujemy jako osobistą porażkę. Po trzecie, szacuje się, że wraz z rozwojem nowych technologii w ciągu najbliższych 20 lat zniknie blisko 40 proc. obecnych zawodów. Nie sposób jednak nie zgodzić się z tym, że lepiej swoją pracę lubić niż nie lubić. W nielubianej pracy trudno odnaleźć sens, a dla wielu osób to właśnie poczucie sensu tego, co robią, pozwala codziennie siadać przed komputerem, mimo że tak bardzo im się nie chce. I tu zaczynają się schody, bo każdy z nas może lubić coś innego. Jak więc dopasować zawód do siebie?

Opis (streszczenie): Miłość romantyczna to, wedle definicji socjologa Tomasza Szlendaka, "historycznie wytworzony konstrukt społeczny", którego elementami są konkretne, następujące po sobie etapy (pożądanie, zakochanie, zaangażowanie), monogamia oraz przekonanie o pełnej niezależności wyboru partnera lub partnerki, będącego następstwem czystego porywu serca. Co znaczy "miłość romantyczna"? Niemiecki socjolog Niklas Luhmann (1927 - 1998), autor słynnej "Semantyki miłości", przeanalizował francuską i angielską literaturę wydawaną między wiekiem XVII a XIX, udowadniając, że pisane wówczas utwory nie odzwierciedlały romantycznych relacji między ludźmi, ale je kreowały. Z drugiej strony schemat zauroczenie/zakochanie - wybór - miłość - trwały związek, działa od dawna i, w przeciwieństwie do związków aranżowanych, wydaje nam się być bardzo naturalny. Ten schemat - twierdzi Szlendak - powoli się wyczerpuje i nie jest już w stanie spełniać podstawowego zadania: łączyć ludzi w trwałe związki. Szlendak kreśli skomplikowany obraz świata, w którym karmi się nas mitem miłości, chociaż perspektywa jej doświadczenia coraz bardziej się oddala. W którym każda z osobistych miłosnych trajektorii jest częścią ogromnych sieci odniesień i genealogii: od rewolucji przemysłowej, japońskiej pornografii, przez szympansice bonobo, targi matrymonialne w Szanghaju, aż po hegemonię aplikacji randkowych. Jak więc będzie wyglądała miłość naszych dzieci, wnuków i prawnuków? Co stanie się kluczem łączenia ludzi w pary?

Opis (streszczenie): Ludzie owładnięci nałogiem po jakimś czasie stają się podobni. Nie rozpoznają już swoich prawdziwych emocji, powód to nałogowe regulowanie uczuć.. Uzależnienie polega na tym, że człowiek ma jakiś deficyt, poczucie braku uznania, miłości, zrozumienia, bycia ważnym.

Opis (streszczenie): Odkrywali nieznane pierwiastki, bakterie, wirusy, szczepionki, teorie względności, lampy naftowe, spinacze, dynamit Kim jest naukowiec dzisiaj? Czy pasja odkrywania rodzi się w jakimś konkretnym momencie życia? W jaki sposób i przy pomocy jakich narzędzi, metod dzisiejszy naukowiec pracuje i szuka tego, czego jeszcze nie ma? Jakie przełożenie na rzeczywistość mają badania "in vitro". Ile z nich ma szansę wejść w fazę "in vivo"? I, co interesuje ludzkość chyba najbardziej, czy naukowcy odkryją kiedykolwiek lek na raka?

Opis (streszczenie): W miejscach dobrych do życia słychać śpiew ptaków, deszczówka wsiąka w ziemię, chodniki łączą ludzi, a domy są "na diecie". A jaki jest dom, jakie jest mieszkanie? Modułowe, funkcjonalne, piękne, dobrze doświetlone. A przecież kiedyś dla człowieka domem była cały świat, natura. Potrzebował tylko schować się przed deszczem, upałem albo zimnem. Potem wymagania rosły, czasami aż do 2000 metrów kwadratowych, podgrzewanego basenu i 12 sypialni. Co jest kluczem do stworzenia dobrej przestrzeni? Na czym polega nowoczesna urbanistyka, projektowanie miast i domów? Jakie wyzwania stoją dziś przed architektami?

Opis (streszczenie): Cym jest śmierć? Jak wygląda odchodzenie, umieranie? Skąd wiemy, co będzie po śmierci? Skąd mamy mieć pewność, nadzieję życia wiecznego? Co to jest życie wieczne? W jakiej formie będziemy istnieć po śmierci? Czy garbus z wiersza, który czytaliśmy w szkole średniej, będzie nadal nosił swój garb? Rozważamy tajemnice życia i śmierci w obliczu Zmartwychwstania Pańskiego i Świąt Paschalnych.

Opis (streszczenie): Bezpłodność i niepłodność to dwa różne pojęcia, które często są mylone. To pierwsze zakłada trwałą niezdolność do zajścia w ciążę/zapłodnienia. Może być ona wrodzona albo spowodowana wypadkiem, chorobą czy interwencją chirurgiczną. Niepłodność to niemożność poczęcia w obecnym momencie, a orzeka się ją po roku regularnego współżycia, które nie zakończyło się ciążą.

Opis (streszczenie): W lubelskich uczelniach studiuje ponad 3 tys. cudzoziemców. To o jedną trzecią więcej niż w ub. roku. Większość z nich pochodzi z Ukrainy, ale są też liczne grupy z Tajwanu czy USA. W lubelskich uczelniach studiuje łącznie ponad trzy tysiące cudzoziemców. Ponad połowa pochodzi z Ukrainy, ale liczne grupy stanowią też studenci z Tajwanu czy USA. Ale obcokrajowcy w Lublinie to nie tylko studenci, ale także ludzie, którzy znaleźli tutaj miejsce do życia, pracę, sami stworzyli sobie miejsce pracy, przyjechali za miłością, stworzyli rodzinę etc.. W Lublinie już w 2015 roku żyły osoby mówiące w przynajmniej 75 językach. W Lublinie w grudniu 2019 roku zameldowanych było 5 004 cudzoziemek i cudzoziemców. najwięcej zameldowanych cudzoziemców pochodzi z Ukrainy, Białorusi, Tajwanu i Rosji. W Lublinie mieszkają również obywatele Chile, Meksyku, czy Hiszpanii. Co spowodowało, że ich miejscem na ziemi stała się Polska, Lublin?

Opis (streszczenie): W tym odcinku mowa będzie o mediacjach. Gośćmi Anny Dudy są: Joanna Komorska, Małgorzata Kowalska i dr Agata Przylepa - Lewtak

Opis (streszczenie): Kiedyś ubranie pełniło funkcję tylko użytkową, pragmatyczną. Ludzie nakładali na siebie kolejne warstwy ubrań, aby chronić się przed chłodem, wiatrem, czy słońcem. Do tego oczywiście dołącza się wstyd związany z płciowością. Potem trendy i mody stały się czynnikiem determinującym to, co na siebie zakładali i do dzisiaj zakładają ludzie. Co roku pojawiają się nowe kolory, formy, kształty, tkaniny, wiązania, wycięcia. Czasami trudno nadążyć za tym, co modne, a co jest poza trendami. Kto i co decyduje o tym, co w danym roku będzie modne. Czy własny styl może być wizytówką człowieka i wyrazem jego osobowości? Co wypada, a czego nie wypada nosić w określonym wieku? Co zawsze, niezależnie od zmieniającego czasu będzie w modzie?

Opis (streszczenie): PŁEĆ MÓZGU Czy rzeczywiście chłopcy są lepsi w matematyce, a dziewczynki szybciej uczą się języków obcych? Dlaczego kobiety wybaczają, ale nie zapominają?. Goście programu: lek. n. med. Ewelina Drzał Szymon Juros

Opis (streszczenie): W adopcji chodzi o to, żeby dać dziecku nowy, możliwie najlepszy dom, a nie zaspokajać potrzeby bezdzietnych par. To oczywiście czas biegania po lekarzach, szkoleń, spotkań z psychologami i pedagogami, zbierania dokumentów, co nie jest jakimś wielkim wyzwaniem i nie powinno też specjalnie dziwić. Kandydaci na rodziców adopcyjnych muszą być rzetelnie zweryfikowani, co ma na celu zabezpieczenie dziecka. Pewnym problemem może być to, że nie ma ujednoliconej procedury. W praktyce oznacza to, że różne ośrodki w różnych miastach mogą żądać innych dokumentów. Najgorsze jednak zaczyna się po uzyskaniu uprawnień - chodzi o czas oczekiwania na telefon z ośrodka. Można go dostać nawet po kilku latach. Dzieci odbierane są z biologicznych rodzin ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia. Głównymi przyczynami są: patologia w rodzinie, alkohol, narkotyki, przemoc, a nie, jak zdarza się słyszeć, bieda. Warto podkreślić, że bieda jest wtórna, jest następstwem nałogów i źle funkcjonujących rodzin. Bardzo często są to dzieci z alkoholowym zespołem płodowym (FAS), bo ich matki podczas ciąży piły. Dużą grupę stanowią też dzieci, które od urodzenia nie dostawały wystarczająco dużo uwagi i miłości. Nikt ich nie przytulał, nie brał na ręce, leżały i płakały w łóżeczku, doświadczały długotrwałego stresu. Już w łonie matki w organizmach takich dzieci wydzielał się kortyzol, hormon stresu, który może powodować trwałe uszkodzenia w częściach mózgu odpowiedzialnych za regulację emocji. Z takimi zaburzeniami dzieci trafiają do systemu pieczy zastępczej albo do rodzin adopcyjnych. Gdy w domu istnieje sytuacja kryzysowa, dziecko zostaje z niego zabrane. Założeniem jest, że te poniżej dziesiątego roku życia trafiają do rodzin zastępczych i rodzinnych domów dziecka, a starsze umieszczane są w placówkach. W tym czasie rodzice biologiczni, którzy nie wywiązali się z obowiązków wychowawczych, dostają zazwyczaj półtora roku na ewentualne "ogarnięcie" sytuacji życiowej, pozbieranie się - co jest często okresem z perspektywy dziecka zbyt długim. Oczywiście zawsze trzeba dać rodzicom biologicznym szansę, to bardzo często są ludzie, którzy sami nie otrzymali wystarczającej uwagi i miłości od swoich bliskich. Niestety, zdecydowana większość to rodziny dotknięte patologią wielopokoleniowo, które nie umieją wyjść z tego zaklętego kręgu. Jeśli sąd nie widzi szans na poprawę, to sytuacja dziecka powinna po półtora roku się wyjaśnić, a ono samo - trafić do adopcji. Ale często jest to tylko cyfra na papierze, obietnica bez pokrycia. A oczekiwanie na adopcję ciągnie się w nieskończoność. Dziecko zawsze kocha swoich rodziców, nawet najbardziej patologicznych. Nawet takich, którzy biją czy przykuwają do kaloryfera. Według badań pieczą zastępczą objętych jest prawie 75 tysięcy polskich dzieci, z czego 16 tysięcy mieszka w domach dziecka, reszta jest objęta jakąś formą pieczy zastępczej. W ciągu roku w Polsce odbywa się średnio od 2, 5 do 3 tysięcy adopcji. Jednym z ważniejszych celów należących do ośrodków powinno być więc urealnienie obrazu rodzicielstwa adopcyjnego. Pokazanie, że takie dzieci mogą wymagać dużo większej uwagi, cierpliwości, zrozumienia, wybaczania niż biologiczne potomstwo. Nie chodzi o to, żeby zniechęcać, tylko odpowiednio przygotować. Im rodzice bardziej świadomi, tym bardziej gotowi.

Opis (streszczenie): Kenia to marzenie wielu turystów. Egzotyka, piękno krajobrazu, dzikie zwierzęta, słońce. Tymczasem życie ludzi urodzonych w Kenii dalekie jest od luksusu. Brak możliwości realizacji podstawowych potrzeb: jedzenia, picia, dachu nad głową, to tylko niektóre z problemów. Do tych najgroźniejszych należy jednak handel ludźmi - hańba współczesnej cywilizacji. Kenijczycy wykorzystywani są najczęściej jako tania siła robocza albo do prostytucji. Pomoc niosą organizacje takie jak HAART Kenya, które prowadzą ośrodki pomocowe, dając schronienie, wsparcie psychologiczne, czy prowadząc aktywizację zawodową.

Opis (streszczenie): Magdalena Pajkowska - dziennikarka, pisarka, matka, kobieta, która straciła bardzo wcześnie męża. Jak żyć po stracie najlepszego przyjaciela, życiowego partnera, największej miłości? Magda napisała książkę, wynikającą z jej doświadczenia. "Na brzegu światła. Listy o wdzięczności" Magdaleny Pajkowskiej to wyjątkowa książka, która subtelnie prowadzi czytelnika przez proces żałoby, ucząc, jak wdzięczność może stać się mostem między bólem a nadzieją. Autorka w formie listów opowiada o codziennych gestach, które przynoszą światło: o prostocie rozmowy, uśmiechu, zaproszeniu na kawę czy wspomnieniu tych, których już z nami nie ma. To książka o sztuce dostrzegania dobra - nawet wtedy, gdy wydaje się, że świat stanął w miejscu. Magdalena Pajkowska w swojej książce nie unika trudnych tematów. Wdzięczność nie jest tu łatwym pocieszeniem, lecz drogowskazem, który pomaga odnaleźć sens w cierpieniu. Autorka prowadzi czytelnika przez intymne refleksje, pokazując, że nawet najprostsze gesty mogą przynieść ukojenie. To opowieść o miłości, pamięci i sile małych rzeczy - o pomidorach, pomarańczach, suchej chusteczce i zwykłym "jestem".