Strefa otwarta godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Magazyn publicystyczny

Opis (streszczenie): STREFA OTWARTA ODC. 58 CUD NARODZIN Rodzicielstwo oczekiwane i to z zaskoczenia. Jak je przyjąć? Jak przygotować się do dnia narodzin? Jak dobrze ten dzień przeżyć? Czy w obecności ojca dziecka? Czy lepiej go tym doświadczeniem nie obarczać? A może to stworzy głębszą więź? Jak wspólny poród może wpłynąć na relację między mężczyzną i kobietą? Sielankowy obraz porodu z mężem co jakiś czas zakłócają doniesienia oceniające takie przeżycie jako szkodliwe dla męskiej psychiki: panowie mają często mdleć na porodówkach, a partner, który towarzyszył rodzącej podczas narodzin, może mieć później problem ze spojrzeniem na nią jak na obiekt pożądania - twierdzi część ekspertów. Wątpliwości podsycają też niektórzy lekarze, którzy zwracają uwagę na to, że wielu ojców nie jest przygotowanych do konfrontacji z bólem, fizjologią czy ogromnymi emocjami rodzącej. Jak przeżyć to doświadczenie bezpiecznie? Czy rodzić w domu, czy w szpitalu? Na poród domowy mogą się zdecydować kobiety, u których ciąża przebiega prawidłowo. Jeśli powyższe kryterium zostanie spełnione, dobrze zaplanowany i przeprowadzony przez kompetentną położną poród w domu jest tak samo bezpieczny, jak poród w szpitalu. Jakie warunki trzeba spełnić, żeby móc rodzić w domowym zaciszu? Okazuje się, że wytyczne dotyczące przeciwwskazań są bardzo szczegółowe.

Opis (streszczenie): W dzisiejszym odcinku Anna Duda oraz jej goście - Paweł Szlendak "Szlendi" oraz dr inż. Piotr Michałek zgłębią temat bezpieczeństwa.

Opis (streszczenie): W momencie wyboru: rozwód czy separacja? - w dużej mierze chodzi o to, czy decyzja o rozstaniu jest definitywna, czy też nie. Jeśli obie strony są pewne, że nie chcą już być małżeństwem, to właściwszą decyzją - z punktu widzenia zarówno prawa, jak i psychiki - jest rozwód, oczywiście pod warunkiem że jest to zgodne ze światopoglądem i z wartościami, jakimi ludzie się kierują. Częstą pobudką decyzji o separacji jest to, że strony chcą dać sobie czas, bo wierzą, że jeszcze uda im się być razem.

Opis (streszczenie): Stosunek do kary śmierci to jedna z tych kwestii, w których jak w zwierciadle dostrzec można etyczne fundamenty konkretnej wspólnoty - to, jak rozumie ona człowieka, jego wolność i odpowiedzialność oraz jego stosunek do innych ludzi. Oczywiście, to rozumienie, ta wspólnotowa samoświadomość podstawowych wartości zmienia się w czasie. Kara śmierci, traktowana przez wieki jako coś normalnego i naturalnego, dziś w Europie uchodzi raczej za zaprzeczenie człowieczeństwa. Dobitnym tego wyrazem stał się zapis Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (art. 2.2): "Nikt nie może być skazany na karę śmierci ani poddany jej wykonaniu".

Opis (streszczenie): ODC. 57 Czy cierpienie uszlachetnia?

Opis (streszczenie): Psycholog, psychoterapeuta czy szarlatan? Ci dwaj pierwsi to wykształceni specjaliści, stosujący metody oparte na nauce. Prowadzą proces zdrowienia, nie dają gotowych rozwiązań. Szarlatan korzysta z bólu pacjenta, doradza, oferuje "cudowne" uzdrowienie w ramach kilku sesji. "Psycholog czakr", "psycholog kwantowy", "terapeuta relacyjny", "psycholog energii", "terapeuta duszy"...tylko że ta dusza to przecież taka ogromna odpowiedzialność!

Opis (streszczenie): Dlaczego zgadzamy się na tak wiele, aby utrzymać związek? Godzimy się na wiele wyrzeczeń z powodu naturalnej potrzeby bliskości i lęku przed samotnością. Często motywuje nas przywiązanie, chęć ratowania wizerunku "idealnej rodziny" oraz lęk przed zmianami. U podłoża leży też często niska samoocena, która sprawia, że własne potrzeby stawiamy na drugim planie. Główne psychologiczne powody, dla których poświęcamy się dla relacji: Strach przed samotnością: Lęk przed odrzuceniem i pozostaniem samemu potrafi być paraliżujący. Z tego powodu wolimy tkwić w znajomym, choćby bolesnym układzie, niż konfrontować się z pustką. Biologiczna potrzeba więzi: Ewolucyjnie jesteśmy zaprogramowani do tworzenia stad i par, aby przetrwać. Poczucie przynależności wpływa na obniżenie poziomu stresu. Zaniżone poczucie własnej wartości: Przekonanie, że nie zasługujemy na nic lepszego. Jeśli nie cenimy siebie, godzimy się na traktowanie poniżej naszych oczekiwań. Wizja inwestycji i tzw. "zatopionych kosztów": Im dłużej trwa związek, tym trudniej nam go przekreślić. Tłumaczymy sobie, że "szkoda zmarnować tyle lat", co prowadzi do tkwienia w nieszczęśliwej relacji. Lęk przed zmianą i nieznanym: Nawet jeśli sytuacja w związku jest trudna, jest ona przewidywalna. Rozstanie wiąże się z reorganizacją życia (podział majątku, samotność, kwestie dzieci), co wywołuje silny stres. Przesadne idealizowanie partnera: Czasami idealizujemy drugą osobę do tego stopnia, że usprawiedliwiamy jej wszystkie złe zachowania, wierząc, że "zmienimy ją naszą miłością". Warto pamiętać, że kompromis jest fundamentem relacji, ale poświęcenie, które niszczy granice i godność, nie jest podstawą do budowania zdrowego, partnerskiego związku.

Opis (streszczenie): choroba utraconych wspomnień - Alzheimer

Opis (streszczenie): Psycholog, a psychoterapeuta. Gośćmi Anny Dudy są dr Monika Baryła - Matejczuk i dr Małgorzata Sitarczuk

Opis (streszczenie): KONSPEKT STREFA OTWARTA ODC. 60 PerfekcjonizmDo studia Strefy Otwartej przychodzą goście, a po nagraniu często rozmowa toczy się dalej. Stąd wynikają kolejne tematy. Tak jest z tym o perfekcjonizmie. Pewna psycholog wspominała ostatnia terapię: Jednej dziewczynie z grupy warsztatowej powiedziałam: Na razie to przestań pracować nad sobą, bo ty siebie nadwyrężasz. Masz spać, jeść, leżeć, siusiu robić, śmiać się i robić najprostsze rzeczy. Bo trzeba powiedzieć, że są osoby, które tak się przepracowują na swój temat, że nie ma już tam wręcz powietrza. Ledwo żyją i ciągle nie są szczęśliwe ani spokojne. Nie mają w sobie takiej pogody, stanu pod tytułem jest OK. Wiesz, co mi mówią moje perfekcyjne pacjentki? Marzę, by być wreszcie zadowoloną z siebie. Ale perfekcjonista nigdy nie jest z siebie zadowolony, dlatego trzeba rozstać się z perfekcjonizmem. Są oczywiście bardzo różne powody, dla których ludzie się katują. Z pozoru bardzo pozytywne, no bo przecież ja się rozwijam kolejne książki czytam, robię kolejne studia, kolejny warsztat zaliczam, jestem świetną szefową, matką, żoną, nigdy nie popełniłam błędu, mam idealny wizerunek Ale co z tego? Uspokój się i usiądź, oddychaj. Tyle wystarczy. Na początek. Dla perfekcjonisty to ogromnie trudne zadanie. Współczesny świat wspiera perfekcjonizm. Oszałamiające tempo życia, wszechobecność zmian, powszechnie panująca konkurencja i rywalizacja wykluczają jakikolwiek błąd, wzmacniają sztywność, precyzję, skuteczność i efektywność. Społeczeństwo jednomyślnie hoduje pokolenie robotów nadludzi, którzy od poczęcia mają obowiązek mieć niezmienny pomysł na życie (choć wszystko dookoła zmienia się jak w kalejdoskopie), wyznaczoną i skrupulatnie zaplanowaną ścieżkę kariery. Nie ma miejsca na improwizację, autentyczność czy spontaniczność wszystko musi być dokładnie zaplanowane, przewidziane, policzone, zaszufladkowane i surowo ocenione. Rodzina także często realizuje wymagania współczesności. Dziecko ma być udoskonaloną wersją rodziców, ma obowiązek zrealizować wszystkie ich niezrealizowane plany, marzenia i aspiracje. Szkoła nie toleruje inności, indywidualizmu, ujawniania uczuć, własnych przemyśleń czy buntu. Każdy błąd jest surowo oceniany. Cena za wyłamanie się z tego systemu jest bardzo wysoka oznacza krytykę, dewaluację i bycie wykluczonym, skazanie na życie poza nawiasem. Im mniej hojnie obdarzyła cię natura: nie dała doskonałego zdrowia, nieskazitelnej urody, odporności stali czy żelaznych nerwów, tym bardziej musisz wyrabiać w sobie perfekcyjne nawyki, bo inaczej zginiesz, świat cię nie zauważy, a bliscy wycofają miłość i akceptację. Walka ze zgubnym perfekcjonizmem zaczyna się od przezwyciężenia lęku przed nieprzewidywalnością życia. Pogodzenia się z faktem, że wcale nie musisz być doskonały. I zaufania, że kiedy odpuścisz kontrolę nad światem, on się nie rozpadnie, a ty nie znikniesz.

Opis (streszczenie): Mózg to fantastyczne narzędzie. Jak zauważa Sylwester Kowalski, twórca treningów autogennych i autor książki "Mózg. Rozwiń swój potencjał", to organ stworzony po to, by nami kierować, a jednocześnie nam służyć. Coś w rodzaju wielkiego centrum dowodzenia, naszego centralnego komputera. Na temat mózgu wiemy nadal bardzo niewiele, choć naukowcy starają się poznać zawartość mózgu i zrozumieć mechanizmy, jakie nim kierują. Dlaczego organ ten budzi aż takie zainteresowanie? Mózg działa od początku do samego końca naszego istnienia. W chwilach przełomowych podejmuje decyzje o rozwoju lub wygaszeniu funkcji życiowych. To w nim drzemią nasze zasoby intelektualne. To on decyduje o bardziej bądź mniej racjonalnych działaniach, jakie podejmujemy. Kiedy zaczynamy działać, motywuje nas lub powstrzymuje przed wykonywaniem kolejnych czynności. Im wcześniej zainteresujemy się dbaniem o mózg (wcześniej to znaczy teraz, w tym momencie, już! Proces starzenia się mózgu rusza bowiem bardzo wcześnie, bo już w wieku 20 lat. Przyspiesza po 60. roku życia, ale utrata masy i objętości komórek mózgowych pojawia się już po 40. roku życia), tym większe szanse na to, że dzięki zmianie codziennych nawyków utrzymamy jego sprawność na dłużej. Jest kilka rzeczy, które zdaniem neurologów szczególnie sprzyjają zdrowiu mózgu - to taki "must - have" dla każdego, kto chce się cieszyć sprawnością umysłową do późnej starości. To nie są trudne wyzwania!

Opis (streszczenie): Nie da się dobrze opisać zespołu stresu pourazowego, PTSD (ang. post - traumatic stress disorder) bez zrozumienia pojęcia traumy. Tymczasem kryteria jej definiowania bywają różne i wzbudzają pewne kontrowersje. W ostatnim czasie coraz częściej termin ten używany jest w rozszerzonym znaczeniu, obejmującym wszystkie trudne, kryzysowe doświadczenia, burzące dotychczasowy porządek i powodujące czasową utratę poczucia kontroli oraz bezpieczeństwa. W obowiązujących klasyfikacjach zaburzeń psychicznych wykorzystywanych przez psychologów oraz psychiatrów zdarzenie traumatyczne definiowane jest jednak jako uraz psychiczny (trwała zmiana w psychice), spowodowany działaniem czynników zewnętrznych zagrażających życiu lub zdrowiu, czyli narażeniem na śmierć, poważnymi obrażeniami lub przemocą seksualną. Bezpośrednią przyczyną zespołu stresu pourazowego jest oczywiście trauma, która zaburza dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa i destabilizuje funkcjonowanie psychologiczne ocalałego. Mimo wszystko poszczególne osoby różnią się pod względem nasilenia objawów oraz skłonności do ich rozwijania. Wśród czynników, które wpływają na te rozbieżności, można wymienić m.in.: rodzaj i zakres doznanej traumy, etap życia i stopień rozwoju emocjonalnego (niektórzy psychologowie uważają, że największy wpływ na psychikę mają wczesne traumy z okresu dzieciństwa, jednak w ich przypadku skutki mogą wykraczać poza typowy obraz PTSD), cechy osobowości (takie jak reaktywność emocjonalna, introwersja czy sposoby przetwarzania stresujących bodźców), a także wcześniejsze zaburzenia psychiczne.

Opis (streszczenie): STREFA OTWARTA ODC. 59 Zachowania suicydalne u dzieci i młodzieżyPolicja udostępniła zatrważające dane za rok 2022. Oto kilka z nich: w województwie lubelskim zanotowano 124 próby samobójcze wśród dzieci i młodzieży, z czego 12 zakończyło się zgonem; w małopolskim 193 próby i 10 zgonów; w podlaskim 85 prób i 4 zgony, w śląskim 301 prób i 13 zgonów. Najmłodsze dzieci miały 7 lat. Głównymi przyczynami są zaburzenia lękowe, adaptacyjne, psychiczne, presja społeczna, kłopoty w domu i mobbing w szkole, w środowisku rówieśniczym. Według statystyk ponad połowa polskich nastolatków ma myśli samobójcze. Co się dzieje z naszymi dziećmi? Pewne sygnały są widoczne. Alarmująca jest zwłaszcza drastyczna zmiana zachowania: nastolatek był ospały, a nagle jest nadpobudliwy. Albo był wesoły i nagle w ogóle się nie odzywa. Niepokojąca jest też radykalna zmiana wyglądu: dziecko inaczej się ubiera, maluje, zmienia podejście do higieny. Jasne są też komunikaty słowne i nie musi to być stwierdzenie: Chcę się zabić, ale: Mam wszystkiego dość, Beze mnie byłoby wam lżej, Już nie mogę. Na coś takiego trzeba zawsze reagować zainteresowaniem, a rodzice zbyt często bagatelizują problemy własnego dziecka, ponieważ stosują własną miarę: mnie też dokuczali, mnie też nie lubili A to nie ma nic wspólnego z tym, co przeżywa dziecko. Dzisiaj dzieci i młodzież w szkole żyją od testu do testu, nie mają normalnego dzieciństwa, czasu na zabawę z rówieśnikami. W każdej chwili mogą stać się także obiektem hejtu - a to jak chodzenie po polu minowym. Gdy kiedyś na lekcji uczeń poślizgnął się pod tablicą, widziało to 20 osób w klasie, dziś ktoś z kolegów może to nagrać i umieścić w Internecie, i po chwili wpadkę zobaczą tysiące obcych ludzi. Takie sytuacje mogą wywołać pułapkowe myślenie i doprowadzić nastolatka do skrajności emocjonalnej. Każdy ma swoją wytrzymałość. Nawet atrakcyjny, zdolny, mądry nastolatek może żyć pod tak wielkim ciśnieniem oczekiwań społecznych, że samo wyobrażenie, że mógłby zawieść, go przerasta. Osoba pogrążona w stanie presuicydalnym prowadzi wewnętrzną walkę. Dla suicydologa próba samobójcza to komunikat zwróć na mnie uwagę, więc aż trudno sobie wyobrazić, jak silne emocje muszą targnąć nastolatkiem, skoro w kontakcie ze światem ucieka się do ostateczności. Czasami próbę samobójczą poprzedzają samookaleczenia. Widocznym aspektem samookaleczeń są uszkodzenia ciała. Jednak zazwyczaj świadczą one o zranieniu w zakresie psychiki młodego człowieka. Uszkodzenia ciała są symbolem czy też ekspresją tych głębszych ran psychicznych, które są niewidoczne. Po opatrzeniu fizycznych uszkodzeń należy się więc zająć problemami psychicznymi osoby dokonującej uszkodzeń swojego ciała. Samookaleczenia świadczą o tym, że dziecko czy nastolatek przeżywa intensywne, trudne do wytrzymania i bardzo przykre emocje, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Raniąc swoje ciało, znalazł sposób, aby dać upust emocjom. Nierzadko samookaleczenia stanowią metodę, aby negatywne uczucia mogły znaleźć ujście. Poprzez zadawanie sobie ran cielesnych dziecko zazwyczaj próbuje także ukarać samo siebie, a przy okazji i pośrednio również dorosłych, na których w swoim mniemaniu w jakiś sposób się zawiodło. Samookaleczające się dziecko może mieć poczucie, że jest beznadziejne, nie radzi sobie ze swoim życiem lub nienawidzi siebie. Może komunikować, że równie mocno jak siebie (lub nawet mocniej) nienawidzi rodziców czy opiekunów, którzy tylko wymagają, krzyczą i rozkazują, zamiast go wysłuchać i zrozumieć. Emocje, które targają młodym człowiekiem to nierzadko rozpacz, udręka, cierpienie.

Opis (streszczenie): Jak ze spokojem przyjmować niespodziewane ciosy od losu i nie załamywać się w trudnych momentach? Jak czerpać radość i satysfakcję z życia, nawet gdy nie jest ono idealne? Wystarczy przyswoić siedem reguł stoicyzmu i stosować je w praktyce. Udowodniono, że ludzie, którzy żyją według wskazówek stoików, są odporniejsi psychicznie, spokojniejsi i szczęśliwsi niż inni. Stoicyzm to nurt filozoficzny, który narodził się w IV wieku przed naszą erą. Już wtedy ludzie borykali się z takimi samymi problemami jak my współcześnie. Łatwo załamywali się pod wpływem niepowodzeń i porażek, dawali się zwieść ułudzie bogactwa i zaszczytów oraz zamartwiali tym, na co nie mieli wpływu. Stoicy znaleźli sposób na te bolączki. Przekonywali, że każdy z nas może nauczyć się sposobu myślenia, który uodparnia nas na kryzysy psychiczne, daje poczucie kontroli i wewnętrznego spokoju.

Opis (streszczenie): Kobieta po nowotworze to kobieta często pozbawiona atrybutów kobiecości - włosów, piersi, zdolności rodzenia. Mężczyzna bez włosów nikogo nie dziwi. Czy może być ojcem - o to nikt nie pyta. Osłabiona kobieta w chustce, z ziemistą cerą, wzbudza współczucie. W naszej świadomości zwłaszcza rak piersi pozbawia kobiety atrakcyjności i seksualności. Jeśli kobieta ma 60 lat to zakładamy, że piersi nie są dla niej ważnym atrybutem. Taylor Brown postanowiła walczyć ze stereotypami. Podzcas swojej praktyki lekarskiej leczyła ok. 300 kobiet z rakiem piersi. Okazało się, że w trakcie terapii pary, małżonkowie zbliżali się do siebie, a kobiety uczyły się swojego nowego ja postrzeganego w lustrze. Mężczyźni nie martwili się o to, czy kobieta nie zostanie pozbawiona atrybutu kobiecości, ale czy będzie żyła, czy będzie zdrowa. Jak patrzy na siebie sama kobieta? Ale problem może się rozpocząć już znacznie wcześniej, w wieku kilku albo kilkunastu lat, kiedy dziewczynka zaczyna chorować na nowotwór - do końca życia na jej ciele zostaną ślady bólu i cierpienia. Najprawdopodobniej nie będzie też mogła cieszyć się macierzyństwem, bo chemia i naświetlania niszczą komórki jajowe. Jak kobieta może zaakceptować siebie z deficytami po ciężkiej chorobie? Jakie możliwości daje medycyna, psychologia, siła kobiecej woli, psychika, wsparcie rodziny i otoczenia?

Opis (streszczenie): Sen - jest to naturalny i odwracalny stan zmniejszonej wrażliwości na bodźce zewnętrzne, a także względnej bezczynności, połączony z utratą przytomności, występujący w regularnych odstępach czasu. Jego zakłócenia lub brak mogą się przyczyniać do rozwoju poważnych zaburzeń emocjonalnych i poznawczych. Sen jest jednym z najważniejszych procesów fizjologicznych, niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Wyróżniamy następujące fazy snu: Faza NREM - Dzielimy ją na cztery etapy. Stadium pierwsze i drugie to stan, w którym zasypiamy i jest to sen lekki. Objawia się obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, obniżeniem ciepłoty ciała i zwężeniem źrenic. Ostatnie dwie fazy snu to stadia głębokiego snu, w którym ciało przechodzi pełną regenerację. Po upłynięciu ok. 85 - 100 minut od zaśnięcia faza NREM zamienia się w fazę REM; faza REM - to faza snu, która charakteryzuje się wzmożoną aktywnością mózgu. W fazie tej pojawić się mogą marzenia senne. Ciało w fazie rem jest w stanie tymczasowego paraliżu mięśniowego, co zapobiega fizycznym reakcjom na sny. Gdzie jesteśmy, kiedy śnimy?

Opis (streszczenie): Jestem architektem wizerunku gwiazd - mówi o sobie Law Roach, jeden z najbardziej wpływowych stylistów Hollywood, który na stałe współpracuje z: Zendayą, Anyą Taylor - Joy, Hunter Schafer, Kerry Washington, Priyanką Choprą czy Tomem Hollandem. Kiedy w 2019 roku Cline Dion za niebanalne i pełne humoru stylizacje okrzyknięta została ikoną mody, stał za tym właśnie on. Pełne barw i i wzorów żakardowe płaszcze w połączeniu z nowoczesnymi okularami, futurystyczne sportowe buty w zestawieniu z żółtą sukienką w stylu spadochronowym czy wreszcie słynna bluza Vetements "Titanic" ze zdjęciem statku, Leonarda DiCaprio i Kate Winslet. Powiedzieć, że ukazujące tę ostatnią stylizację zdjęcie stało się viralem, to mało. Ono po prostu opanowało Internet. Moda potrafi wzbudzać bardzo silne emocje. A dobrzy styliści potrafią nimi pokierować. Za pierwszą "stylistkę gwiazd" często uznaje się Rose Bertin, która od 1772 roku ubierała ostatnią królową Francji przed rewolucją, Marię Antoninę. Władczyni miała ją nazywać swoją minister mody. Dzięki niej paryska krawcowa zyskała na popularności i, jak twierdzą historycy, miała wpływ na to, że Francja, a szczególnie Paryż, stała się epicentrum mody. Naturalnie była kimś, kogo dzisiaj nazywalibyśmy raczej projektantką, ale jej wpływ na wizerunek królowej wykraczał poza ten termin. Wspólnie tworzyły nowe trendy i narzucały je damom dworu. Nowatorskie kroje, wymyślne kolory i fryzury, które sięgały nawet metr ponad głowę. Nie bez powodu Maria Antonina w karecie musiała jeździć, kucając albo z pochyloną głową. Kim jest stylista dzisiaj?