Zbieram, więc jestem. Kolekcje - zbiory - hobby godziny emisji w telewizji, obsada, kiedy leci i gdzie obejrzeć

Opis (streszczenie): Alicja Jaszczuk - nauczycielka jednej z lubelskich szkól podstawowych zbiera stare temperówki. Ma ich ponad 100. Pochodzą z Polski, ale i całego świata. Najstarsze z lat 70 tych ub. stulecia. Większość z nich to mosiężne strugaczki w kształcie różnych przedmiotów codziennego użytku takich jak lampa naftowa, krzesło, toaleta czy piec. Są też odniesienia do militariów (armaty) i krawiectwa (maszyny do szycia). A także aparaty fotograficzne, wieża Eiffla, odkurzacze, samochody i inne przedmioty związane z komunikacją. Pani Alicja swoją kolekcję często udostępnia placówkom oświatowym i muzealnym. Swoim uczniom (klasy od 1 do 3) pokazuje jak ostrzono ołówki ponad 50 lat temu. Ma zamiar przygotować kolejną ekspozycję z okazji przypadającego w czerwcu Dnia Dziecka.

Opis (streszczenie): Grzegorz Sztal z Jakubowic Konińskich przed kilku laty prezentował w Zbieram więc jestem swoje szable i inne zbiory historyczne. Historia jednak to nie jedyny konik pana Grzegorza. Wspólnie z żoną Anną od 30 lat zbiera również muszle z całego świata. Ma w kolekcji ok. 120 okazów. Są bajecznie kolorowe jak te z Australii i Oceanii, są uboższe w formie jak te pochodzące z Arktyki. Przez wieki były lub jeszcze są wykorzystywane jako narzędzia, ozdoby, a nawet środek płatniczy. Muszle, klejnoty zadziwiającego świata podwodnego, zachwycają ludzi od dawna. Różnorodność ich kształtów, jaskrawe ubarwienie i efektowne wzory sprawiają że są one jednymi z najbardziej zdumiewających cudów natury. Są nie tylko cennym obiektem badań naukowych, ale i pasją kolekcjonerów. Państwo Sztal chętnie pokazują swoją kolekcję, można ją było w przeszłości oglądać m.in. w Muzeum Regionalnym w Kluczkowicach. Wciąż powiększają swoje zbiory, pozyskując je w ich naturalnym środowisku, wymieniając się innymi zbieraczami oraz kupując je w specjalistycznych sklepach.

Opis (streszczenie): Kolekcję świątków rzeźbionych w różnych gatunkach drewna. Jednym z twórców tym się zajmujących i posiadających pokaźną kolekcję ok. 200 figur i figurek świętych jest Tomasz Dudzik z Jabłonia w powiecie parczewskim. Zajmuje się rzeźbą od lat, świątków wyrzeźbił już w życiu tysiące, bo to jego specjalność. Są ogromne i małe, wszystkie stoją w jego Galerii na Podwórzu. Tomasz Dudzik przyjmuje co roku wiele wycieczek szkolnych, organizuje też warsztaty rzeźbiarskie, sam bierze udział w wielu plenerach, m.in. w dorocznie organizowanym w Jabłoniu plenerze rzeźbiarskim pamięci Augusta Zamoyskiego, właściciela miejscowego pałacu.

Opis (streszczenie): Andrzej Czochra z Zamościa, wraz z żoną Magdaleną są właścicielami liczącej ponad 1200 eksponatów kolekcji szachów. To szachy świata. Liczą 270 zestawów szachów, przywiezionych z różnych zakątków świata m.in.: z Peru, Mongolii, Meksyku, Turcji, Japonii, Afryki, Chin i z wielu, wielu innych krajów w tym oczywiście oczywiście z Polski. Szachy wykonane są z różnych materiałów, w tym: z gliny, szkła, kryształu, kamienia mydlanego, porcelany, lawy wulkanicznej, drzewa sandałowego, rozmaitych kamieni i metali czy też z czekolady i chleba. Główną część zbioru uzupełniają stare zdjęcia, karty pocztowe, pocztówki, kasowniki, plakaty, obrazy oraz książki podręczniki do nauki gry w szachy wydane w II połowie ubiegłego stulecia. Sporą część kolekcji stanowią szachy dla dzieci. Właściciele kolekcji opowiadają szachowe legendy i historie, ciekawostki związane z królewską grą. Swoje eksponaty udostępniają szerszej publiczności na specjalnej wystawie w Zamościu. Mogą ją odwiedzać niepełnosprawni, eksponaty można dotykać, jak również nimi zagrać. Kolekcja szachów pp. Czochrów wpisana została w lutym 2012 r. do Polskiej Księgi Rekordów i Osobliwości jako unikatowa i największa w Polsce. Zbiór nie jest zamknięty, cały czas wzbogacany jest o nowe eksponaty, a jego właściciele otrzymali w 2015 roku nagrodę specjalną Polskiego Związku Szachowego za wkład w popularyzację i promowanie szachów.

Opis (streszczenie): Marek Niedźwiadek zajmuje się hodowlą kanarków harceńskich. Ma ich co najmniej 50. Jak na wicemistrza Polski w hodowli ptaków przystało, oddał im honorowe miejsce w salonie, kilka egzemplarzy trzyma też w kuchni. Kanarki harceńskie to ptaki śpiewające w wielu tonacjach, co ciekawe, robią to bez otwierania dzioba. Co roku we wrześniu odbywa się przegląd zdolności wokalnych kanarków. Ptaki pana Marka biorą w nim udział. Są do popisu dobrze przygotowane, bo ich właściciel je w umiejętnościach śpiewania trenuje. Jak? Ano kanarka, który zdobył laury w konkursie umieszcza pomiędzy dwoma innymi. Te słuchając laureata - uczą się od niego ptasiego śpiewu. Dzięki swojej metodzie Marek Niedźwiadek zdobył już wiele nagród. Twierdzi, że nie ma nic piękniejszego niż subtelny śpiew kanarka. I wcale nie przeszkadza mu, że kanarki to ranne ptaszki, budzą się przed świtem i rozpoczynają próby. Taki chór dopinguje właściciela dziś już emeryta do szybkiej pobudki, no i do prac związanych z pielęgnacją ptaków. Marek Niedźwiadek mieszka w Lublinie, w bloku na jednym z osiedli. Jest członkiem Polskiego Związku Hodowców Kanarków i Ptaków Egzotycznych.

Opis (streszczenie): Krzysztof Oleszczuk demonstruje swoją kolekcję kordelasów i innych akcesoriów myśliwskich.

Opis (streszczenie): Przemysław Jóźwiak z gminy Werbkowice zgromadził ponad 1000 starych zegarków, w tym ponad 30 dla niewidomych. Jak się zaczęło? Kiedy jego córka chodziła jeszcze do przedszkola, zauważył, że najchętniej bawi się nie zabawkami, ale uszkodzonym zegarkiem bez szkiełka. Był to radziecki zegarek "Rakieta". Od tego czasu pan Przemysław zainteresował się takimi zegarkami, a wśród nich również zegarkami dla niewidomych. Dla osób dobrze widzących korzystanie z zegarka jest czynnością tak naturalną i prostą, że wykonywaną często niemal nieświadomie. Osoby niedowidzące i niewidome także korzystają z zegarków, jednak jest to zupełnie inny, a zarazem fascynujący, rozdział zegarmistrzostwa. W czasach niedostępności zegarków osobistych, osoby niewidome skazane były na informację pozyskiwaną dzięki wybijaniu aktualnej godziny przez zegary lub informację o aktualnej porze przekazaną przez ludzi widzących. Wraz z pojawieniem się zegarków osobistych musiała pojawić się też ich odmiana spełniająca wymagania osób niewidomych. To stało się w latach 30 i 40 - tych XX wieku.

Opis (streszczenie): Jezuickie muzeum w Starej Wsi koło Brzozowa ma wyjątkową kolekcję pisanek wielkanocnych. Liczy 500 bogato zdobionych jajek. Pisanki przekazała do muzeum Pani Krystyna Kierska, rodowita lwowianka, która wiele lat przebywała na emigracji we Francji, zajmując się tam osobami niepełnosprawnymi. Wszystkie eksponaty zostały wykonane własnoręcznie przez Panią Krystynę. Na kolekcję składają się pisanki z tradycyjnymi wzorami, z różnych regionów Polski i świata. Do najciekawszych należą repliki jajek z IV i V w. p. n. e. , z Sycylii i Grecji. Pisanki wykonane przez Panią Krystynę można oglądać w wielu muzeach na całym świecie, m.in. w Paryżu i Szwajcarii.

Opis (streszczenie): Na chwilę przed Świętami Wielkiej Nocy opowiemy o pisankach. Nie tylko opowiemy, także je pokażemy. I zapytamy jak trafiły do świątecznych koszyczków i na wielkanocny stół.

Opis (streszczenie): Odcinek przedstawia kolekcję szkieł zgromadzonych prze p. Bernadettę Domańską z Niedrzwicy Dużej. Są to głównie wyroby z Huty Szkła Ząbkowice szkło użytkowe, kolorowe patery, wazony, owocarki etc. Ma m.in. jedyne w Polsce szkło niesygnowane, ma też naczynie z 1911 roku. Kolekcja liczy ok. 90 sztuk. Przechowywana jest w kuchni i salonie.

Opis (streszczenie): Tomasz Tajak od 5.roku życia zbiera szopki bożonarodzeniowe z całego świata. Pierwsza kupiona była w sklepie "Maryjka" w Gorlicach i miała 1m40 cm wysokości, podczas gdy on sam 1m20. Tomasz mówi o sobie, że kolekcjonowanie szopek szybko stało się jego pasją, z której dziś słynie w całym regionie podkarpacko - małopolskim. Do dziś zgromadził ok. 2000 figur do szopek gipsowych i - jego ulubionej - neapolitańskiej. Tylko ta neapolitańska liczy sobie 800 figur - ostatnie 4 kupił w zeszłym tygodniu. Najstarsza w jego kolekcji to austriacka szopka z przełomu XVI/XVII wieku. Zanim trafiła na rynek kolekcjonerski przez wieki stała w kościele we Wiedniu. W swojej kolekcji posiada również szopki niemieckie i czeskie - m.in. jego chlubą jest szopka będąca niegdyś własnością Elżbiety Dośli, hrabiny czeskiej. Ma też figury, wykonywane przez siostry zakonne z wosku pozyskanego ze starych świec od zakonników ze Świątnik Górnych. Z figur pozyskiwanych na rynku kolekcjonerskim Tomasz Tajak buduje własne szopki, m.in. przez 20 lat wykonywał szopki dla swojej parafii, a od lat jest autorem szopek, które stoją na rynku w Gorlicach. Zwykle są to szopki z motywem zakopiańskim lub pogórzańskim.

Opis (streszczenie): Katarzyna Michta Połeć z Suchedniowa kolekcjonuje bombki. W jej domu Boże Narodzenie to najważniejsze dni w roku. Odpowiednio wcześniej w salonie pojawiają się pudła z bombkami na choinkę. Jest ich mnóstwo, wszystkie są stare. Pani Katarzyna kolekcjonuje te z okresu Polski Ludowej. Ma ich dokładnie 1350. To rodzinna tradycja, bombki zbierać zaczęli już jej dziadkowie, następnie mama, pani Anna. Katarzyna pozyskuje bombki od znajomych i poprzez Internet, ale zdarza się jej szukać też eksponatów przy śmietnikach, co jest normalną praktyką wśród zbieraczy. Bo przed świętami ludzie często wyrzucają całe pudełka starych bombek. To efekt tego, że obecnie popularne jest dekorowanie choinek bombkami w jednym kolorze. W ostatnim czasie ozdoby z okresu PRL stały się niezwykle popularne, najbardziej poszukiwane są postacie z bajek, jak Jacek i Agatka, czy Ptyś i Balbinka. Najdroższe bombki mogą kosztować 900 złotych za sztukę. W Polsce Ludowej bombki produkowały państwowe zakłady, spółdzielnie i małe, prywatne przedsiębiorstwa. Ozdoby były ręcznie malowane, często różnią się detalami. Bałwanki, mikołaje, zajączki, bajkowe postacie, babuszki, cytryny z reflektorami (karbowanymi wgłębieniami), księżyce i parasole, a także czubki na choinkę to najbardziej poszukiwane przez kolekcjonerów ozdoby.